Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Διδασκαλία από την αγχόνη

 (Από την εφ. «Ο ΑΓΩΝ» της 10ης Μαϊου 1994).

Η 10η Μαϊου 1956, είναι από τις πιο πικρές μέρες της ιστορίας μας. Ο Λαός μας ξύπνησε από τους πένθιμους ήχους των καμπάνων και αντί για καλημέρισμα, από στόμα σε στόμα μετέδιδε το φοβερό άγγελμα που μακάβριο απλωνόταν σαν να σαβάνωνε την καρδιά της Κύπρου:

Κρέμασαν τον Μιχαλάκη Καραολή. Κρέμασαν τον Αντρέα Δημητρίου.

Στο πρόσωπο του νησιού μας πάγωσε ο πόνος. Η ατμόσφαιρα φορτίστηκε από καημό πρωτόγνωρο, οργή αγανάκτηση, δέος. ΄Ηταν μόλις εικοσιδυό χρόνων παλληκάρια. Πιστεύαμε πως ο αποτρόπαιος κυβερνήτης θα μετέτρεπε τουλάχιστον τις ποινές σε ισόβια. Μα οι ελπίδες απαγχονίστηκαν. Προδόθηκαν κι εξανεμίστηκαν στους συφοριασμένους αγέρηδες της εκδικητικής μανίας του κατακτητή. Κι οι νεκρικοί αντίλαλοι μετάδωσαν σε πολιτείες και χωριά το δράμα. Οι πένθιμοι απόηχοι από τα καμπαναριά αντιχούσαν το σήμα του εθνικού θρήνου κι ανεμόδερναν κι αεροτραμπάλιζαν την πονεμένη ψυχή της Φυλής: Κρέμασαν τον Καραολή. Κρέμασαν τον Δημητρίου.΄Ανοιξαν οι πόρτες των σπιτιών, ο πόνος βγήκε στις στράτες, βουβός ο στεναγμός πήρε σβάρνα τα στενορύμια κι Ελλήνων κύματα, σαν καταιγίδας ξαφνικής νεροσυρμές ασυγκράτητες, πλημμύριζαν τους δρόμους.

΄Εκλαιγαν πνιχτά, παιδιά, γυναίκες,άντρες κι όδευαν σαν αρχαίων χορών τραγικές, ομαδικές, σιωπηρές νεκρώσιμες ακολουθίες, στις εκκλησιές, να συμμετάσχουν στις δεήσεις, να δώσουν τον τελευταίο νοερό ασπασμό στους πρωτομάρτυρες της λευτεριάς.Υψώθηκαν μεσίστιες οι σημαίες, τα γαλανόλευκα χρώματα μετεωρίζονταν κάτω από τις μαύρες κορδέλες των ιστών και στο βουρκωμένο μαγιάτικο ουρανό πλανιόταν η άκρα απελπισία κι η οδύνη του κόσμου. Κι ως τέλειωσαν οι νεκρικές ψαλμουδιές κι ο Ελληνικός οδυρμός κόπασε, κι ως ο εθνικός μας ύμνος επέστεψε τις φοβερές εντάφιες τελετές, σεισμός ψυχών πρωτοφανής ακολούθησε.

Τα παμπάλαια πολεμικά τροπάρια ξεπετάχτηκαν με φωνές στεντώρειες από τα στήθεια. Παιάνες ηρωϊκοί βρόντισαν. Εμβατήρια γενναίων αντιβούισαν. Μούγκρισαν τα βούκινα της επανάστασης.
Η θέληση του αγώνα θέρμανε το αίμα, τα μπράτσα άδραξαν τα όπλα, Τα δάκτυλα ανάσυραν τις χειροβομβίδες, το μοιρολόϊ συντέθηκε τραγούδι, σφιγμένες ανορθώθηκαν οι γροθιές της λυτρωτικής απόφασης, πλήθη οργισμένα ξεχύθηκαν στις πλατείες, μυριόστομη ξ λευτεριά δονούσε τη γη. Κι εκατοντάδες κορμιά ενσάρκωσαν τα πνεύματα των κρεμασμένων, τραβώντας το δρόμο που ο Αντρέας κι ο Μιχαλάκης χάραξαν για την εθνική αξιοπρέπεια, την αυγή εκείνη της άνοιξης του δεύτερου χρόνου της ΕΟΚΑ.

΄Ηταν τα μεγάλα χρόνια. Τα χρόνια των γιγάντιων ψυχών. Των φλογισμένων καρδιών. Των ηρωϊκών μορφών που πυργώνονται σε θρύλους, για να διδάσκουν τις επερχόμενες γενιές στο πέρασμα των αιώνων, πως ελευθερώνονται και επιβιώνουν οι λαοί που αρπάζουν τις ιερές σημαίες από τα χέρια των νεκρών, τις βαφτίζουν με το αίμα τους κι ορειβατούν στη δόξα, ορκισμένοι να γράψουν με τα κόκαλά τους το πεπρωμένο τους στην ιστορία του κόσμου.

Πηγή: http://www.giannisspanos.com


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου