Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Ο Αρχάγγελός μας

Κυριακή 3 του Μάρτη 1957.Μας είχαν κλείσει προ ώρας στα κελιά οι βαριάνοι. Το εσπερινό αγιάζι πάγωσε μιαν ησυχία θανατική στις Κεντρικές Φυλακές. Στιγμές που ο δεσμώτης καρτερεί λυτρωτικά τον ύπνο να εισχωρήσει στα ζοντάνια και να σκεπάσει η νύχτα την ψυχή. Σε τέτοια φυλακισμένη σιωπή ακούγεται κι ο παραμικρός θόρυβος. Στις φυλακές η ηχώ είναι έντονη. Όπως το ποδοβολητό της πικρής εκείνης μέρας, που ακούστηκε βιαστικό να περνάει σύριζα στον εξωτερικό τοίχο. Ήταν αρβυλοφόροι  στρατιώτες που κατευθύνονταν κατά το «μπλοκ 8», προς τα Φυλακισμένα Μνήματα, όπως υπολογίσαμε.

Η κίνηση ήταν ασυνήθιστη. Τέτοιοι θόρυβοι σπάζουν τη ρουτίνα. Ρωτήσαμε το δεσμοφύλακα που βημάτιζε στον εσωτερικό διάδρομο. Κι εκείνος, με φωνή σιγανή, μουρμούρισε το θανατικό άγγελμα: Ένας δικός σας. Από τους μεγάλους. Σκοτώθηκε, ύστερα από πολύωρη μάχη στα βουνά του Μαχαιρά…

Αντάρτικη η σκέψη απόδρασε δρασκελώντας τους τοίχους της Κυπριακής Βαστίλης, πήρε τα βουνά ιχνηλατώντας φαράγγια κι απλαγιές, αναζητώντας τ’ όνομα του του ήρωα που έπεσε, ώσπου φωνή βροντερή μετάδωσε το μαύρο μαντάτο:

Σκότωσαν τον Γρηγόρη. Τον έκαψαν. Ανοίγουν τάφο κοντά στον Καραολή…

Το σιδερένιο χέρι της αγωνίας έσφιξε την καρδιά να την συνθλίψει. Ένας κόμπος στο λαιμό. Ένα ζεστό κουβάρι να καίει σαν κάρβουνο αναμμένο το στομάχι. Κι ύστερα εκείνη η βοή των φυλακών, οι ψαλμουδιές, τα πολεμικά εμβατήρια, οι ζητωκραυγές κι οι ιαχές της λευτεριάς που δονούσαν τον κόσμο, να τον υψώσουν ως τα σύνορα του ηθικού μεγαλείου.

Εκείνη τη μέρα έπεσε ένας στύλος του αγώνα και πυργώθηκε ένας ημίθεος. Έγινε ολοκαύτωμα ένας αγωνιστής της ΕΟΚΑ και γεννήθηκε ένας Αρχάγγελος του λυτρωμού. Πέθανε ένα παλληκάρι κι η ψυχή του αποτινάχτηκε ιδέα, σημαία, φλεγόμενη ρομφαία, που με τη φωτιά της άστραφτε κι αγίαζε τους δρόμους του αγωνιστικού πεπρωμένου του λαού μας και τον οδηγούσε στη μετουσίωση του προαιώνιου ενωτικού μας πόθου.

«Τους έμαθα τους αγωνιστές πώς να πολεμούν», είχε πει λίγες μέρες πριν στο γιατρό Κώστα Τσέλλο, που τον συνάντησε στο μοναστήρι της Παναγιάς του Μαχαιρά. «Τώρα θα τους μάθω πώς να πεθαίνουν»…

Ώρες πολεμούσε στα καταράχια του βουνού του, ο Γρηγόρης Αυξεντίου. Άρχισε τη μάχη του με την προαιώνια πρόσκληση στον εχθρό. Μολών Λαβέ! Τέλειωσε τον πόλεμό του στις στάχτες της καιόμενης σάρκας του. Για να δώσει παράδειγμα βίου. Να πεταχτεί και να πάρει τη θέση του στο εικονοστάσι ενός κόσμου όμορφου, που γεννήθηκε για να μεγαλουργεί λεύτερος και περήφανος κι όχι να ντροπιάζεται σκλάβος και σπαρασσόμενος.

Σήμερα, δεκάδες χρόνια από τα’ ολοκαύτωμα, ας γονατίσουμε μπροστά στην αθάνατη μνήμη του κι ας παρακαλέσουμε τον Αρχάγγελο Γρηγόρη Αυξεντίου να φωτίσει τα λογικά μας, να θερμάνει τις καρδιές μας, να μας αδελφώσει και να μας οδηγήσει για το προσκύνημα του Αποστόλου Ανδρέα. Ελευθερωτές.

Πηγή: http://www.giannisspanos.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου