Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Λησμονημένοι και θυματοποιημένοι

Ο φθόνος, η μικροψυχία, η παλιανθρωπιά, η αχαριστία, η πολιτική υστεροβουλία, είναι όπλα στα χέρια στοιχείων που φόρτωσαν στην ιστορία μαύρα κεφάλαια καταισχύνης. Βρίθει η ιστορία μας από τέτοια συμπτώματα, ακόμα και στην εποχή μας και το βάρος της ηθικής αποκατάστασης υπάγεται στην ευθύνη της αγωγής του νέου ανθρώπου από την παιδεία, την κοινωνία, αλλά και τη δικαιοσύνη, όπου επιβάλλεται να καταγγέλλονται τα ηθικά εγκλήματα απ’ όσους έντιμους πολίτες τα πληροφορούνται. Και είναι χρέος των επιζώντων, 55 χρόνια μετά τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, να συνδράμουν στην ηθική εξυγίανση της ιστορίας, να αποκαθαίρουν την ιστορία από τα αιματηρά πολιτικά και ηθικά εγκλήματα και να προωθήσουν την ιερή ανάγκη αντιμετώπισης και καταδίκης των ενόχων, ακόμα και για  την ιστορική διαστρέβλωση για την αυτοπροβολή, δια ψευδών ισχυρισμών προσωπικής μυθολογίας, με την οποία οι ψευδόμενοι επιχειρούν να δρέψουν δάφνες, πλάθοντας φανταστικές διηγήσεις. Βέβαια, το ψεύδος έχει κοντά ποδάρια. Δεν πάει μακριά και ασφαλώς διαλύεται στην ατμόσφαιρα των σαρκαστικών γελώτων που τελικά εξευτελίζουν τους απατεώνες του είδους. Εδώ όμως εγείρεται μια ακόμα υποχρέωση για τους έντιμους ανθρώπους. Να διαλύσουν τις μυθοπλασίες και να πατάξουν την κατασυκοφάντηση προσώπων που είτε δεν υπάρχουν πια, είτε αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την αποχαλίνωση της παλιανθρωπιάς και της ψευδολογίας.

Η αγωνίστρια της ΕΟΚΑ Νίτσα Χατζηγεωργίου πέθανε άρρωστη, πάφτωχη και αβοήθητη. Κατά τον ιατροδικαστή Π. Κατελάρη δολοφονήθηκε στο σπίτι της.  Όταν συνελήφθη υπέστη φριχτά βασανιστήρια. Στα αιτήματά της για ανεύρεση εργασίας συνάντησε αναλγησία και άρνηση από στοιχεία προσκείμενα στην εξουσία. Ο θάνατός της μαστιγώνει τη συνείδηση και επισύρει καταισχύνη. . Υπάρχει μαρτυρία που προκαλεί ανατριχίλα, για τη συμπεριφορά «κυρίου», από τον οποίο  η αγωνίστρια ζήτησε εργασία.

Ο Φειδίας Συμεωνίδης, σύντροφος του Γρηγόρη Αυξεντίου, πέθανε πάφτωχος, άρρωστος και αβοήθητος, σε σπιτάκι από τσιμεντότοβλα στην τότε ερημιά Ανθούπολης. Αγωνιστές δυστύχησαν από διωγμούς επειδή δεν προσκυνούσαν την εξουσία. Πείνασαν οι οικογένειές τους γιατί διώχτηκαν από τις δουλειές τους.

Αγωνιστές της ΕΟΚΑ δολοφονήθηκαν, θύματα πολιτικών εγκλημάτων, όπως ο Νεοκλής Παναγιώτου κι ο Ευριπίδης Νούρος (16.8.61). Ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ Γιαννάκης Χριστοφόρου πέθανε συνεπεία κακοποιήσεων από όργανα της εξουσίας. Είχε κλειστεί στις Κεντρικές Φυλακές ως αντιπολιτευόμενος με τους δημοσιογράφους των αντιπολιτευόμενων εφημερίδων τον Ιούλιο του 1973. Στις φυλακές συλληφθέντες δημοσιογράφοι κατάγγελλαν ότι κακοποιήθηκαν. Τον Ανδρέα Παντελίδη τον δολοφόνησαν (1.. 9.62). Τον Αριστοκλή Αυγουστή τον πυροβόλησαν στην ερημιά της Πάχνας (3.6.73.). Τον πέταξαν τραυματισμένο σε «λαντ ρόβερ» της αστυνομίας και πέθανε από τις πληγές και το κρύο ενώ τον μετέφεραν στη Λεμεσό. (Τ.Ευδόκας, «Πολιτικός και Ψυχίατρος» σελ. 139). Τον Γιαννάκη Στεφανίδη τον δολοφόνησαν Φεβρουάριο(;) 1959. Τον Πολύκαρπο Γιωρκάτζη τον δολοφόνησαν 15.3.70. Τον αγωνιστή δημοσιογράφο Φάνο Κωνσταντινίδη και τον Αντώνη Φαρμακίδη τους απήγαγαν και τους κακοποίησαν. Το γιατρό Γιάννη Πολυδωρίδη τον κακοποίησαν με αλυσίδες στο ιατρείο του.

Για τα εγκλήματα αυτά το κράτος δεν διενήργησε  έρευνες, δεν επεδίωξε κολασμούς.

Αλλά ο μαύρος κύκλος θυματοποιήσεων επεκτείνεται ιστορικά:

Τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον αρχιστράτηγο του Μωριά στην Επανάσταση του ’21,τον  καταδίκασαν σε θάνατο οι Βαυαροί του Όθωνα.

Ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος πέθανε το 1848 σ’ ένα υμιϋπόγειο στον Πειραιά, στα 68, άρρωστος, φτωχός, ενώ η οικογένειά του λιμοκτονούσε. Ο ήρωας κατάντησε επαίτης γύρω από την εκκλησία της Καπνικαρέας στην οδό Ερμού των Αθηνών.

Ο Γιάννης Μακρυγιάννης πέθανε το 1864, στα 67, από τις κακουχίες. Τον είχαν καταδικάσει  τα όργανα του Όθωνα σε θάνατο.

Ο Ανδρέας Μιαούλης πέθανε το 1835, στα 68, από φυματίωση. Ο ναύαρχος της Επανάστασης αντικαταστάθηκε από τον έμμισθο Άγγλο Κόχραν με απαίτηση των Άγγλων. .

Ο Ανδρέας Λόντος, πρόκριτος των Καλαβρύτων αυτοκτόνησε το 1846, στα 62, γιατί δεν μπορούσε να βαστάξει τη φτώχια.

Η Μαντώ Μαυρογένους, αρχόντισσα του νησιού της, πέθανε το 1848, στα 44, από φτώχια.

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ο αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, πέθανε το 1840, στα 36, από άσθμα, εγκλωβισμένος στη Βιέννη.

Ο Δημήτριος Υψηλάντης πέθανε το 1828, στα 40, στο Ναύπλιο, από στηθικό νόσημα.

Ο Νικόλαος Κριεζώτης, πέθανε το 1853 στη Σμύρνη, καταδιωκόμενος από το Οθωνικό καθεστώς.

Ο Παναγιώτης Σέκερης, ο χρηματοδότης της Επανάστασης, πέθανε το 1830, στα 52, πάφτωχος στο Ναύπλιο. Την ίδια μαύρη μοίρα είχαν και συναγωνιστές του Σέκερη της Φιλικής Εταιρέίας.

Ο Πάνος Κολοκοτρώνης, Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Ιωάννης Καποδίστριας δολοφονήθηκαν.

Υπενθυμίζω τ’ αδέλφια από την Κύπρο, Νικόλαο Θησέα, Θεοφύλακτο και Κυπριανό που «απέθανον επί της ψάθης» λιμοκτονούντες, σύμφωνα με γράμμα της θυγατέρας του Κυπριανού, που είδα στα Αρχεία του Ελληνικού κράτους. Τον πατέρα τους τον σκότωσαν οι Τούρκοι τον Ιούλιο του 1821. ( Γιάννης Σπανός, «ΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ»).

Ο Χαρίλαος Τρικούπης πέθανε αυτοεξόριστος  και πάφτωχος σε ξενοδοχείο της  Γαλλίας. (1896). 
.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πέθανε αυτοεξόριστος στο Παρίσι, καταδικασμένος σε θάνατο για προδοσία!  Η ιεραρχία των Αθηνών με πρωτοστάτη τον αρχιεπίσκοπο αναθεμάτισε τον Βενιζέλο στο Πεδίο του Άρεως!

Η αθηναϊκή ιεραρχία απαγόρευσε διαμονή του νεκρού Νίκου Καζαντζάκη σε εκκλησία για μια νύχτα, μέχρι να ξημερώσει και να μεταφερθεί η σορός στην Κρήτη!



http://www.giannisspanos.com

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου