Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Η τελευταία επιστολή του Στέλιου Μαυρομάτη στον αδελφό του

«Αγαπητέ μου αδελφέ

Τώρα που σου γράφω είναι Πέμπτη πρωί. Όπως και συ το ξέρεις μόνο λίγες ώρες με χωρίζουν από το αναπόφευκτο μοιραίον. Δεν θέλω όμως και δεν πρέπει να λυπάσαι γι αυτό όπως δεν λυπάμαι κι’ εγώ. Απεναντίας πρέπει να ευχαριστούμαι τον πανάγαθο Θεό που θέλησε να με απαλλάξη από τις θλίψεις και τα βάσανα αυτής της πρόσκαιρης ζωής.

Θέλω να ξέρης πως ο αδελφός σου πεθαίνει με το χαμόγελο στα χείλη γιατί ο Θεός τον αξίωσε να φθάση μέχρι τέλους χωρίς ποτέ να καμφθή ή να λιποψυχήση. Γι αυτό πρέπει νάσαι και συ περήφανος για μένα.

Νοιώθω τον εαυτό μου ισχυρόν και γαλήνιον και είμαι έτοιμος να τα αντιμετωπίσω όλα με θάρρος και υπομονή γιατί έχω τον Χριστό μέσα μου και με βοηθά. Μήπως δεν μας είπεν ο Ιησούς «Μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι»; Από τι λοιπόν να φοβηθώμεν εφ’ όσον η ψυχή μας θα ζη αιωνίως;

Η τελευταία μου επιθυμία, αγαπημένε μου αδελφέ είναι να αγαπάς και να βοηθάς τους γονείς μας μέχρι τέλους. Επίσης θέλω να σταθής προστάτης στις δυο αδελφές μας και να τις αγαπάς όπως μας αγαπούν και κείνες.

Μου υποσχέθησαν πως θα σε έφερναν να με δης σήμερα αλλά αυτήν την στιγμήν με πληροφόρησαν πως δεν τους επέτρεψεν ο Κυβερνήτης. Μη λυπάσαι όμως γιατί κάποια μέρα θα συναντηθούμε πάλι στην αιώνια ζωή και δεν θα μπορεί κανείς να μας χωρίση.

Με αυτά τελειώνω αγαπημένε μου αδελφέ και σου στέλνω τον τελευταίο θερμό μου ασπασμόν.

Με άπειρην αγάπην, ο αδελφός σου

Στέλιος Μαυρομάτης».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου