Ad

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Ο «Γίγαντας» της ΕΟΚΑ

Εάν, όμως, στα 24 σου Στυλιανέ Λένα προλάβαινες να γίνεις οπαδός της «σωφρόνου συμπεριφοράς», θα κατέληγες, άραγε, στα 26 σου, 28η Μαρτίου 1957, δωδέκατος από τους 13 των Φυλακισμένων Μνημάτων; Είδες πώς έχασες την ευκαιρία – 75ρης θα ήσουνα – σήμερα να μάθαινες και τον «ρεαλιστικό πατριωτισμό» μας;

Λάζ. Α. Μαύρος

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ

Ο Στυλιανός Λένας γεννήθηκε στις 20 Ιουλιου 1931 στους πρόποδες της Μαδαρής, στο ηρωικό χωριό Χανδριά. Γονείς του ο Χριστοφής και η Αθηνά, όπου μαζί με τα άλλα 4 παιδιά τους, (τον Προκόπη, τη Μαρούλα, την Ελένη και την Παρασκευή) ζούσαν ζωή αγροτική

Από μικρός, εγκαταστάθηκε στη Λευκωσία και το 1947, μπήκε στην ΟΧΕΝ. Στη συνέχεια, βρέθηκε για ένα χρόνο στα Δωδεκάνησα, υπότροφος της ελληνικής κυβέρνησης, στην « Τεχνική Σχολή Λέρου». Επιστρέφει και ανοίγει μηχανουργείο στη Λευκωσία, όμως ο νους και η ψυχή είναι ήδη δοσμένα στον αγώνα και την υπόθεση της Ενώσεως. Είναι από τα πρώτα 5 ιδρυτικά μέλη της ΕΟΚΑ

Την 1η Απριλίου 1955, ως ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, κτύπησε το στρατώνα Γούσλεϋ Μπάρακς (ανατίναξη του αγγλικού στρατιωτικού ραδιοσταθμού στη Λακατάμια) επί κεφαλής της ομάδας του. Μετά τις 19 Ιουνίου 1955, οπότε ο Διγενής έδωσε εντολή για επανάληψη της δράσης, συμμετείχε σε απόπειρα εναντίον του Άγγλου κυβερνήτη Αρμιτέιτζ, στην οποία πήρε μέρος και ο ήρωας Μάρκος Δράκος. Τον Αύγουστο του 1955 κατέφυγε στη Λύση, όπου ανέλαβε, κατόπιν εντολής του Διγενή, την εκπαίδευση των εφεδρικών ομάδων δολιοφθορέων του τομέα Αμμοχώστου. Στη συνέχEια κατέφυγε στην περιοχή του Πενταδακτύλου, συνενώθηκε με το Γρηγόρη Αυξεντίου και έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Με την ανάθεση του τομέα Πιτσιλιάς στον Αυξεντίου, το Νοέμβριο του 1955, τον ακολούθησε και ο Λένας, αναλαμβάνοντας, ως ένας από τους υποτομεάρχ%Bς του, την περιοχή της νότιας Πιτσιλιάς.

Kατασκευαστής χειροβομβίδων

Ο ήρωάς μας Στυλιανός Λένας, στην ανταρτική του πορεία, έδρασε με τα επαναστατικά του ονόματα ΨΑΡΟΣ και ΓΙΓΑΝΤΑΣ. Έτσι τον γνώρισε η Πιτσιλιά, έτσι όσοι τον έζησαν και συνεργάσθηκαν μαζί του. Οι Άγγλοι τον αποκαλούσαν «Κρουπ της ΕΟΚΑ» και τούτο γιατί ήτο άριστος κατασκευαστής χειροβομβίδων. Σε πρόχειρο εργαστήρι στα Χανδριά, στον Αμίαντο και τελικά στον Αγρό σε διάφορα μέρη, στο σπίτι της Κυριακούς Πολυκάρπου. Αναφερόμενος, σε προσωπική εμπειρία, ζωηρότατη παραμένει, ακόμα και σήμερα στη μνήμη μου, ύστερα από 47 χρόνια, η δεξιοτεχνία με την οποία σχεδίαζε, κατασκεύαζε και κάλυπτε τις ανάγκες του τομέα μας αρχικά αλλά και αργότερα παγκύπρια, στις πανομοιότυπες με τις αμερικανικές αμυντικές χειροβομβίδες ΜΚ2.

Η μεγάλη προσήλωσή του σ’ αυτή την ιδιαιτερότητα είναι και το περιστατικό που όταν στην προσπάθειά του, να θέσει το πυρακτωμένο υγρό σε καλούπια, κάποια σταγόνα ξέφυγε και κάθισε στο κεφάλι του. Παρά τους φοβερούς πόνους ολοκλήρωσε την προσπάθειά του λέγοντας, έτσι απλά, «θα ήτο κρίμα να χαθούν δύο χειροβομβίδες…». Στη συνέχεια η Μαρούλα Ιακώβου, νοσοκόμα, του περιποιήθηκε την πληγή του. Αυτός ήταν ο ΛΕΝΑΣ. Τούτο ήταν το αποκορύφωμα της εργώδους προσπάθειάς του για την με πάθος επιτυχία του αγώνα.

Τον Αύγουστο του 1956, με βάση στρατηγικό σχέδιο του Διγενή, ο τομέας Αυξεντίου χωρίστηκε σε τέσσερις υποτομείς. Ο Λένας τέθηκε επί κεφαλής της ομάδας του τμήματος από τον Άγιο Θεόδωρο μέχρι και τον Άγιο Μάμα, όπου ξεχώρισε για τις θαρραλέες και επιτυχείς επιθέσεις του εναντίον του εχθρού και την κατασκευή χειροβομβίδων και εκρηκτικών συσκευών. Η κατασκευή και η τελειοποίηση των χειροβομβίδων τύπου ΜΚ2 ήταν δικό του έργο. Τόσο συχνές ήταν οι ενέδρες κι οι επιθέσεις του, ώστε τα αγγλικά στρατεύματα κινούνταν στην περιοχή του παίρνοντας πάντοτε Έλληνες ομήρους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ο Διγενής του σύστησε μάλιστα να περιορίσει τη δράση του.

Μετά τον Δεκ. 1956 και τον ηρωικό θάνατο του Γιωργάλλα στη Ζωοπηγή, οι Άγγλοι άρχισαν στρατιωτικές επιχειρήσεις, ευρείας κλίμακος, με αποτέλεσμα, μετά από υπόδειξη απάτριδων, την ανακάλυψη του εργαστηρίου κατασκευής χειροβομβίδων του ΛΕΝΑ και των κρησφυγέτων διαμονής και απόκρυψης ανταρτών στην οικία του Παπαχριστοδούλου Αυγουστή. Το γεγονός αυτό και ό,τι επακολούθησε, υποχρέωσε την οργάνωση ν’ αναστείλει τις δραστηριότητές της, οι δε αντάρτες απεσύρθηκαν σε ορεινά κρησφύγετα και καταφύγια, εντός και εκτός τομέα. Συνεχίσθηκε με κάθε τρόπο και μέσο η καταδίωξη της ομάδας Αυξεντίου, όπου στις 3 Μαρτίου 1957 ο τομεάρχης Πιτσιλιάς έπεσε ηρωικά μαχόμενος παρά τη Μονή Μαχαιρά.

Το Γενάρη του 1957 βρισκόταν στο χωριό Πελέντρι όταν η περιοχή της Πιτσιλιάς γέμισε αγγλικό στρατό που έψαχνε για αντάρτες. Για μέρες κρυβόταν σε κρησφύγετο ώσπου υποχρεώθηκε να μετακινηθεί για να καταστρέψει υλικό της ΕΟΚΑ από φόβο μήπως το ανακαλύψουν οι αποικιοκράτες.

D
Η ομάδα του Λένα, 17 Φεβρουαρίου 1957 συγκρούσθηκε διαδοχικά τρεις φορές με αγγλική περίπολο και είχε σαν αποτέλεσμα να φονευθούν από ενεδρεύοντες Άγγλους οι Δημητράκης Χριστοδούλου, εγγύς του χωριού Ποταμίτισσας και ο οικογενειάρχης αγωνιστής Σωτήρης Τσαγγάρης στη νότια παρυφή τ%Fυ χωριού του, στην προσπάθειά του να συνοδεύσει μακριά από τις Αγγλικές επιχειρήσεις τον καταζητούμενο αντάρτη Παναγιώτη Αριστείδου από τους Εργάτες, ο οποίος, παρά το σοβαρό τραυματισμό του, κατά ομολογία των κατακτητών, κατάφερε να επιφέρει σοβαρές απώλειες στους Άγγλους και να απομακρυνθεί σώος του σημείου της ενέδρας.

Ο ίδιος ο Λένας, που ο αγγλικός στρατός τον είχε επικηρυγμένο με το μεγάλο για την εποχή ποσό των πέντε χιλιάδων λιρών, τραυματίστηκε σοβαρά. Οι Άγγλοι τον πήραν στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του Ακρωτηρίου κι έκαναν ότι μπορούσαν για να τον σώσουν. Πίστευαν πως ίσως να κατάφερναν να πάρουν χρήσιμες πληροφορίες από το γενναίο στρατιώτη της Ένωσης. Τι αφέλεια!

Ο ήρωάς μας έδινε τη μάχη με το θάνατο σαν άλλος Διγενής στα μαρμαρένια αλώνια. ΄Ενα ήταν το μεγάλο του παράπονο. Που δε σκοτώθηκε στη μάχη κι έδωσε την ευκαιρία στους αποικιοκράτες να ονειρεύονται πως ίσως κάτι μάθουν από αυτόν για την Οργάνωση. Όταν πήγαν οι δικοί του να τον δουν βρήκε τη δύναμη και τους είπε:

"Αφού με πιάσανε ζωντανό, γιατί δε φέρατε μαζί σας λίγο δηλητήριο για να μου δώσετε";

Κοντά στα πιεστικά βασανιστήρια τού έφεραν εφημερίδες να δει τη θυσία του Αυξεντίου στο Μαχαιρά στις 3 του Μάρτη 1957, και όταν διαπίστωσαν το μάταιον των προσπαθειών τους, τον άφησαν να πεθάνει.

Τριάντα εννιά μέρες κράτησε το πάλεμα του φλογερού πατριώτη με το Χάρο. Στις 28 Μαρτίου 1957 παρέδωσε την ψυχή του στην Αθανασία. Το όνομα και η μορφή του έμειναν χαραγμένα στην ψυχή κάθε Έλληνα που αναζητά το φως της λευτεριάς. Οι Άγγλοι αρνήθηκαν να δώσουν το σώμα του νεκρού στους δικούς του για να το θάψουν όπως αρμόζB5ι σ' ένα καλό χριστιανό και λαμπρό πατριώτη. Προτίμησαν να τον θάψουν εκεί που τρεις βδομάδες προηγουμένως έθαψαν τον υπαρχηγό της ΕΟΚΑ. Στα "Φυλακισμένα Μνήματα" των Κεντρικών Φυλακών της Λευκωσίας.

Έτσι ο «Κρουπ» της ΕΟΚΑ, ο ΨΑΡΟΣ, ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ, ο άφθαστος κατασκευαστής χειρομομβίδων, ο ηθικός, ο καλός χριστιανός, ο άνθρωπος που δεν αποχωριζόταν ποτέ την Αγία Γραφή, ο λιτοδίαιτος, ο παράτολμος, ο πολυμήχανος, αλλά αυστηρός στις διαταγές του, περνούσε στην αιωνιότητα. Ξεψυχούσε μπροστά στα μάτια του πατέρα του Χριστοφή. Έκανε υπερήφανους τους γονείς του ο ΛΕΝΑΣ, τίμησε τους συγχωριανούς και την πατρίδα του. Πήρε επάξια τη θέση του στο πάνθεο των ηρώων. Μα πιο πολύ αποτέλεσε παράδειγμα για τους συναγωνιστές του

Ο Στυλιανός Λένας μας κοιτάζει άγρυπνος από ψηλά. Βλέπει το μικρό του ορεινό χωριό και χαιρετά τη γη που τον γέννησε. Βλέπει την αγαπημένη του Κύπρο μοιρασμένη και πονά. Περιμένει από τον καθένα από μας να φανούμε αντάξιοι των δικών του αγώνων και της δικής του θυσίας. Περιμένει τη Λευτεριά να σεργιανίσει σε κάθε κάμπο, βουνό, πόλη και χωριό του ελληνικού νησιού μας.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου