Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Πως έζησα την θυσία του Μάρκου Δράκου



Ο θάνατος του Μάρκου Δράκου είναι ένας θάνατος που έχει χαραχθεί βαθιά μέσα στη ψυχή μου. Εκείνη την νύχτα (τυχαία ήμουνα στη γιαγιά μου στην Ευρύχου), ήταν μια νύχτα βροχερή και στην ατμόσφαιρα σεργιανούσε η υποψία ότι κάτι θα γινόταν αυτό το άγριο βράδυ. 

Εγώ παρόλο που ήμουν μικρή ένοιωθα μια ανησυχία, ένα ανεξήγητο φόβο και ήμουν συνέχεια κοντά στη γιαγιά μου για να νοιώθω ασφάλεια. Ξαφνικά ανάμεσα στις αστραπές και στα μπουμπουνητά του καιρού ακούστηκαν πυροβολισμοί, μια μάχη ολόκληρη γινόταν κάπου εκεί κοντά. Ο παππούς έσβησε τη λάμπα και μείναμε μόνο με το φως που έβγαινε από το αναμμένο τζάκι. Μη μιλάτε είπε, μη κινήστε και μη κάνετε θόρυβο. Το σπίτι μας ήταν έξω από το χωριό πάνω σ΄ένα λόφο, πολύ κοντά εκεί που γινόταν η μάχη. Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε αλλά η ένταση της παραμένει ακόμα και σήμερα στη ψυχή μου. Την επόμενη μέρα μάθαμε ότι εκεί πολύ κοντά μας σκοτώθηκε ένα παλληκάρι της ΕΟΚΑ ο Μάρκος Δράκος. Μετά από λίγες μέρες ο παππούς πήγε στη περιοχή της Μάχης γιατί είχαμε κτήμα εκεί πάνω και δυστυχώς μέσα στο κτήμα μας βρήκε τη το σακίδιο του ήρωα. Το έφερε στο σπίτι και το έκρυψε μέσα σ΄ένα πιθάρι. Από εκείνη την ημέρα ο Μάρκος Δράκος έγινε δικός μας άνθρωπος, και το νοιώθαμε πολύ κοντά μας. Το σακίδιο του έμοιαζε με τη ψυχή του που κυκλοφορούσε ανάμεσα μας, και ήταν το μυστικό του σπιτιού μας, ανάμεσα σε τόσα άλλα μυστικά που φυλάγαμε σαν κόρη οφθαλμού. 

Μετά το τέλος του απελευθερωτικού αγώνα και με την ίδρυση του Μουσείου ΕΟΚΑ ο παππούς το παρέδωσε στους αρμόδιους φορείς, αλλά ο ήρωας δεν έπαψε ποτέ να είναι ανάμεσα μας. Ήταν σαν εκείνη τη νύχτα να βγήκε από το σώμα του και να ήρθε να εγκατασταθεί στο σπίτι μας.

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια μας Έφη Πραξιτέλους για την αφήγηση.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου