Ad

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Ο αγωνιστής που μετατράπηκε σε φλεγόμενη λαμπάδα

Με αυτά τα λόγια αποχαιρέτισε τη ζωή μέσα σε φρικτούς πόνους μόλις στα 23 του χρόνια, ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ Κώστας Λοΐζου, τομεάρχης περιοχής Κάμπου-Τηλλυρίας. Ήταν δύο το πρωί της 26ης Οκτωβρίου 1958, ξημερώματα της γιορτής του μεγαλομάρτυρα Άγιου Δημητρίου. Ο Λοΐζου βρισκόταν στο κρεβάτι του πόνου από την 1η του μηνός, όταν υπέστη σοβαρότατα εγκαύματα κατά τον εμπρησμό του αστυνομικού σταθμού Κάμπου. Την επιχείρηση εκτέλεσε ομάδα ανταρτών της ΕΟΚΑ με επικεφαλής τον ίδιο, αλλά από λάθος, αυτή κατέληξε και στο να μετατραπεί σε ζωντανή λαμπάδα ο αλησμόνητος ήρωας.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ του παλικαριού επισυνέβη στο σπίτι-αρτοποιείο των αγωνιστών Κώστα και Χρυστάλλας Πολυκάρπου, σε πυκνοκατοικημένη γειτονιά του Κάμπου. Κοντά του την ώρα της μετάστασής του στην αθανασία, συναγωνιστές του, οι νοικοκυραίοι και η νοσοκόμα Παναγιώτα Πιτσιλλίδου, η οποία κλήθηκε από την ΕΟΚΑ να βοηθήσει και έκαμε πράγματι το παν, αλλά το μοιραίο δεν αποφεύχθηκε τελικά. Ο γενναίος Κώστας Λοΐζου, από τον κατεχόμενο σήμερα Μαραθόβουνο πέταξε στα ουράνια, αφήνοντας πίσω του πλούσια αγωνιστική δράση. Μια δράση που ξεκίνησε από τη Λευκωσία, όπου διετέλεσε μέλος του εκτελεστικού, ενώ το μηχανουργείο του είχε μετατραπεί σε εργαστήρι κατασκευής χειροβομβίδων. Όταν, μετά από επισήμανσή του καταζητήθηκε, αρχές του 1956, κατέφυγε στον αντάρτικο του Κύκκου όπου και έδρασε για καιρό. Ανήκε στην ομάδα του ήρωα Μάρκου Δράκου, η οποία τον Ιούνιο του ’56 μετακινήθηκε στην Μαραθάσα, όπου και διέμενε σε ορεινό κρησφύγετο κοντά στον Καλοπαναγιώτη. Η ομάδα, μετά από προδοσίες και μεγάλες επιχειρήσεις των Άγγλων στην περιοχή, κατέβηκε προς την Σολιά αρχές του Γενάρη 1957, για να πέσει σε ενέδρα μεσάνυχτα στ’ ανατολικά της Ευρύχου μια πολύ χειμερινή νύχτα στις 18 του μηνός. Κατά την ενέδρα έπεσε μαχόμενος ο Μάρκος Δράκος. Ο Λοΐζου, παρόλο που δέχτηκε σφαίρες στα πόδια, μεταφέρθηκε από τους συναγωνιστές του στο σπίτι-κρησφύγετο της αγωνιστής οικογένειας Δημοσθένη Σχίζα στο χωριό Κατύδατα. Έτυχε ιατρικής φροντίδας, όμως δεν δέχτηκε να μεταφερθεί στη Λευκωσία για περαιτέρω περίθαλψη. Πεζός μέσα από τα βουνά κατέληξε στον Κάμπο μαζί με άλλους αντάρτες, όπου και διορίστηκε από τον Αρχηγό Διγενή τομεάρχης.

Αιτία το αναμμένο μπάνιο του σταθμού

Η ΕΥΨΥΧΙΑ και γενναιότητα του Κώστα Λοΐζου υπήρξε παραδειγματική. Ζούσε κάθε στιγμή στο πετσί του τον αγώνα και έδινε συνεχώς στους συναγωνιστές του μαθήματα ανδρείας και εγκαρτέρησης. Πρώτος σε όλες τις επιχειρήσεις, πρώτος στις ανάγκες και τις στερήσεις του αγώνα. Ριψοκίνδυνος και τολμηρός στον υπέρτατο βαθμό. Η επιχείρηση όμως στο σταθμό του Κάμπου υπήρξε γι’ αυτόν μοιραία. Την ώρα που μπήκε μέσα και περιέλουε τους ξύλινους τοίχους με βενζίνη προκλήθηκε φωτιά από το μπάνιο του σταθμού, τη λειτουργία του οποίου αγνοούσε.  Οι φλόγες έζωσαν αμέσως τα πάντα και, παρόλο που υπέστη σοβαρότατα εγκαύματα σε όλο του το σώμα, μπόρεσε και βγήκε έξω καιγόμενος. Οι συναγωνιστές του, μη έχοντας άλλο να κάμουν, τον έριξαν σε μικρή δεξαμενή που υπήρχε στον περίβολο, προκειμένου να σβήσουν τα καιόμενα ρούχα του. Ατυχώς το νερό ήταν μολυσμένο, γεγονός που δημιούργησε εκτεταμένη μόλυνση στο μεγαλύτερο μέρος του σώματός του!..

Ο ΚΑΜΠΟΣ το βράδυ εκείνο τελούσε υπό κατ’ οίκον περιορισμό από το στρατό. Οι συναγωνιστές του τον μετέφεραν σφαδάζοντα και με αφόρητους πόνους στο αρτοποιείο Πολυκάρπου, οπότε και άρχισε γι’ αυτόν ένας συγκλονιστικός γολγοθάς. Κλήθηκαν από την ΕΟΚΑ γιατροί από την Μόρφου και τη Λευκωσία, που έκριναν απαραίτητη την άμεση μεταφορά του σε κλινική για περίθαλψη, αυτό όμως δεν κατέστη δυνατό λόγω των περιοριστικών μέτρων των Άγγλων. Ως λύση ανάγκης κλήθηκε για βοήθεια η νοσοκόμα Παναγιώτα Πιτσιλλίδου από τα Καμινάρια, οι προσπάθειές της όμως, λόγω κυρίως της έλλειψης των απαραίτητων φαρμάκων, δεν μπόρεσαν να σώσουν τη ζωή του ακαταμάχητου αγωνιστή.

ΛΟΓΩ του «κέρφιου», τόπακες αγωνιστές έκρυψαν το νεκρό σώμα του ήρωα σε λάκκο, απ’ όπου και το μετακίνησαν τρεις μήνες αργότερα σε πρόχειρο τάφο, σε παρακείμενο αμπέλι. Από τον μυστικό αυτό τάφο το λείψανό του ξεθάφτηκε στην παρουσία χιλιάδων λαού και μεταφέρθηκαν, με τη λήξη του αγώνα στις 19 Απριλίου 1959, στη γενέτειρά του Μαραθόβουνο, ο οποίος εδώ και 42 χρόνια στενάζει κάτω από την μπότα του αιμοσταγούς Αττίλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου