Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Σαν σήμερα 17/2/1957: Ο βαρύς τραυματισμός του Στυλιανού Λένα

Στις 17 Φεβρουαρίου 1957 τραυματίστηκε βαρυά το Στυλιανός Λένας και πέθανε στις 28 Μαρτίου 1957 στο νοσοκομείο Ακρωτηρίου εγκαταλελημένος και χωρίς ιατρική βοήθεια, από τους Άγγλους. Ο Παναγιώτης Αριστείδου ήταν στην ομάδα του Λένα και έζησε από κοντά τις περιπτέτειες και τον τρυματισμό του ήρωα. Βρισκόντουσαν μαζί στην περιοχή της Γεράσας και αφού ασφάλισαν τον οπλισμό που είχε φτιάξει ο <<Κρουπ>> της ΕΟΚΑ, που κινδύνευε από τους Βρετανούς στρατιώτες που χτένιζαν την περιοχή μαζί με τους προδότες Πιπίνο και απόστρατο, αποφάσισαν να επιτεθούν στους Άγγλους. Αφηγείται ο Παναγιώτης Αριστείδου :

«Μόλις ο Λένας μετακόμισε το υλικό σκέφθηκε πως έπρεπε να κτυπήσουμε τους Άγγλους για να μην νομίσουν πως εξάρθωσαν την ΕΟΚΑ από την περιοχή μετά τις προδοσίες και τις συλλήψεις. Γι΄αυτό έδωσε σχετικές οδηγίες στην ομάδα Αμιάντου που κτύπησε μεταξύ Κάτω Αμιάντου – Καρβουνά και στην ομάδας Αγριδιών, που κτύπησε μεταξύ Χανδριών – Αγριδιών, στον ίδιο περίπου χώρο όπου έγινε η μεγάλη μάχη που σκοτώθηκε ο Χρήστος Τσιάρτας. Εγώ με δυο μέλη της ΕΟΚΑ από το Πελένδρι, τους Χαράλαμπο Ζένιο και Ανδρέα Τσαγκάρη, στήσαμε ενέδρα στην τοποθεσία Κακόγερος, οι Άγγλοι όμως δεν κυκλοφορούσαν νύχτα. Γι΄αυτό αποφάσισα και τους κτύπησα μέρα μεσημέρι, την Τρίτη μέρα. Επειδή δεν έβλεπα πόσα αυτοκίνητα ήταν, κτύπησα ένα μεγάλο που ακολουθούσε ένα θωρακισμένο. Το αυτοκίνητο έπεσε στο γκρεμό, αλλά οι άνδρες εκείνων που ακολουθούσαν κατευθυνόμενα προς το σπίτι που έμενα και του οποίου ο ιδιοκτήτης ήταν μαζί μου(Χαρ. Ζένιος), άρχισαν να μας βάλλουν με καταιγιστικά πυρά. Έδωσα οδηγίες να απομακρυνθούν οι συντροφοί μου και έμεινα μόνος. Με καθήλωσε ελικόπτερο που ακολουθούσε την αυτοκινητο-πομπή. Με έκπληξή μου όμως διαπίστωσα πως οι τόσοι πολλοί στρατιώτες δεν τόλμησαν να μας κυνηγήσουν. Όταν το βράδυ φτάσαμε στο σπίτι που μέναμε, βρήκαμε τους Άγγλους να μας περιμένουν. Συνέλαβαν τον ιδιοκτήτη, ενώ εγώ διέφυγα μόνος προς την Ποταμίτισσα όπου βρήκα το Λένα χαρούμενο για την επιτυχία της ενέδρας. Όπως μου είπε, άκουσε τα νέα από το ραδιόφωνο και οι Άγγλοι παραδέχονταν πως είχαν 6 τραυματίες. Στο μεταξύ όσες μέρες χρειαστήκαμε για τη μετακίνηση του οπλισμού, εγώ, ο Λένας και ο Χρήστος μείναμε σ΄ένα λαγούμι νερού νοτίως της Ποταμίτισσας.

Ξημέρωσε Κυριακή 17 Φεβρουαρίου του 1957. Ήταν λιακάδα και βγήκαμε από το λαγούμι να λιαστούμε και να ανακουφιστούμε από την παγωνιά του χειμώνα. Γύρω στις ψηλές κορυφές των βουνών υπήρχαν ακόμη χιόνια. Ο Λένας άκουσε τα νέα από ένα μικρό ραδιόφωνο και ενθουσιάστηκε που πληροφορήθηκε πως το Κυπριακό συζητήθηκε στα Ηνωμένα Έθνη και παρά 2 ψήφους να παίρναμε τα 2/3 των ψήφων και θα μας παραχωρείτο το δικαίωμα για αυτοδιάθεση. Κατά την ώρα εκείνη έφθασε ο Σύνδεσμός μας Σάββας Παμπακάς από την Ποταμιτίσσα και μας έφερε μια επιστολή από τον Παπαχριστοφόρου που είχε ορίσει υπεύθυνο για τους υπόλοιπους αντάρτες της ομάδας του στη Γεράσα. Η επιστολή έγραφε πως δεν άντεχαν άλλο τις κακουχίες στη Γεράσα και πρόσθεσαν ότι μετακινήθηκαν στο σπίτι του Σωκράτη Οικονόμου στον Άγιο Μάμα και πως έπρεπε τη νύχτα να τους περιμένουμε σε καθορισμένο σημείο.

Ο Λένας θύμωσε για την απειθαρχία των ανταρτών του και με αυστηρό τόνο έστειλε επείγουσα επιστολή, δίνοντας οδηγίες να μη μετακινηθούν από τον Άγιο Μάμα μέχρι να τους ξαναγράψει. Έστειλε επιστολή επειγόντως και κάλεσε τον Σάββα να επιστρέψει για εκτέλεση νέας αποστολής. Σε λίγο επέστρεψε ο Σάββας και έδωσε σε μένα οδηγίες να μείνω στο χώρο του λαγουμιού. Εκείνος πήρε μαζί του μερικούς πυροκροτητές και ξεκίνησε για τον Αμίαντο για 2 μέρες. Επειδή ήτο περίπου μεσημέρι δεν πήρε μαζί του όπλο. Ξαφνικά άκουσα 300-400 μέτρα πυκνούς πυροβολισμούς. Βγήκα με προσοχή με το όπλο του Λένα, ένα “Τόμσον” και πρόσεξα πως πολλοί στρατιώτες με κόκκινα μπερέ έτρεχαν προς μια κατεύθυνση. Η απόσταση ήταν μεγάλη κι εγώ βρισκόμουνα σε μειονεκτική θέση, γι αυτό αποφάσισα και έκαμα θέση μάχης στο στόμιο του κρησφύγετου, για να μπορέσω τουλάχιστον να αμυνθώ. Ο Λένας είχε προσπαθήσει να φύγει αλλά ήταν τόσο κυκλωμένος που τραυματίστηκε σοβαρά και συνελήφθη ζωντανός. Υπέκυψε στα τραύματά του ή μάλλον τον δολοφόνησαν ύστερα από 40 μέρες στο Νοσοκομείο του Ακρωτηρίου.»

Σπύρος Δημητρίου
Αντιπρόεδρος Ιδρύματος Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα – Διγενή

Πηγή:

Περιοδικό Αγωνιστής τεύχος 7, στο Λεωνίδας Λεωνίδου Γεώργιος Γρίβας Διγενής – Βιογραφία. Τόμος ΙΙ (1950 - 1959), 1η Έκδοση, Λευκωσία 1997


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου