Ήταν πολύ συγκινητική η δήλωση του Βίκτωρα Παπαδόπουλου χτες που σχολίαζε τις καταιγιστικές επιθέσεις του Άντρου Κυπριανού, ο οποίος ΔΕΝ ξεκίνησε προεκλογική εκστρατεία όπως τον Πρόεδρο. «Δεν είναι η ώρα για διχασμό στο εσωτερικό μέτωπο», λέει, «είναι η ώρα για τη διατήρηση της μεγίστης δυνατής ενότητας γύρω από τους στόχους και τις επιδιώξεις της ελληνοκυπριακής πλευράς». Προσεκτική δήλωση, μετρημένη και συναινετική. Να μην πέσει άλλο λάδι στη φωτιά. Αλλά, μου φαίνεται ότι ο κύβος ερρίφθη. Ο προεκλογικός ξεκίνησε και μέχρι να περάσει το κακό με το δημοψήφισμα στην Τουρκία θα αρχίσουν να ανακοινώνονται κι οι υποψηφιότητες. Το θέμα πλέον είναι οι στρατηγικές του καθενός. Άλλος γίνεται λίγο πιο ανένδοτος, άλλος λίγο πιο ενδοτικός, άλλος πολύ πιο ενδοτικός και πάντως όλοι χαράσσουν προεκλογική γραμμή πάνω στο Κυπριακό. Προφανώς, πέρασε η ώρα «της μεγίστης δυνατής ενότητας». Αυτό για το οποίο είναι ώρα είναι να γίνουν όλοι προσεκτικοί με τα όσα θυσιάζουν στον βωμό του προεκλογικού. Παράδειγμα μέγιστο, η τακτική του Άντρου Κυπριανού και ο χειρισμός των τουρκικών αντιδράσεων για την απόφαση με το ενωτικό δημοψήφισμα.
 
Την περασμένη βδομάδα μετά από συνάντησή του με τον Ιζέτ Ιζτζιάν (Κόμμα Ενωμένη Κύπρος), εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση που έλεγε ότι καταδικάζουν την πολιτική της Ένωσης. Σκεφτήκαμε ότι ο κ. Κυπριανού το έκανε για να στείλει μήνυμα στους Τουρκοκύπριους, Χτες, όμως, το επανέλαβε και στο ΡΙΚ μιλώντας από τις Βρυξέλλες, και ελπίζουμε να μην το λέει και στους Ευρωπαίους συνομιλητές του. Ότι στην ελληνοκυπριακή πλευρά υπάρχει σήμερα πολιτική της Ένωσης και το ΑΚΕΛ την καταδικάζει. Μα, είναι δυνατό να υποστηρίζει πολιτικός αρχηγός ότι υφίσταται σήμερα πολιτική της Ένωσης; Και να συμμερίζεται τις αρλούμπες που λένε οι Τουρκοκύπριοι; «Όλες οι ενέργειες του Προέδρου Αναστασιάδη τις τελευταίες δύο εβδομάδες δείχνουν καθαρά ότι έχει μπει πλέον στην προεκλογική προσπάθεια», έλεγε ο κ. Κυπριανού. «Παλινδρομεί. Έχει δίκιο ο κύριος Ακιντζί να δυσανασχετεί». Έχει δίκαιο ο Ακιντζί να δυσανασχετεί! Και οι Ελληνοκύπριοι επισήμως, με απόφαση της Βουλής, κήρυξαν επάνοδο στην πολιτική της Ένωσης! «Αυτό που αποφάσισε η Βουλή», λέει, «είναι ότι θέλει να τιμούμε την πολιτική της Ένωσης». Να επαναλάβουμε ότι η Βουλή δεν αποφάσισε ούτε κατά διάνοια να τιμούμε την πολιτική της Ένωσης αν και θα έπρεπε. (Εμείς, για να ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας τιμούμε την πολιτική της Ένωσης των προγόνων μας και δεν χρειαζόμαστε απόφαση της Βουλής για να το κάνουμε). Αυτό που αποφάσισε η Βουλή το λέει επί λέξει η απόφαση: «Για τις ακόλουθες επετείους να γίνεται ανάγνωση μηνυμάτων ή φυλλαδίων και ολιγόλεπτη συζήτηση στην τάξη». Και οι ακόλουθες επέτειοι είναι δεκατρείς (π.χ. επέτειος Εργατικής Πρωτομαγιάς, Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, Ημέρα Ερυθρού Σταυρού). Ανάμεσα σε αυτές είναι και η επέτειος του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950. Αυτή την αναφορά τη διαστρέβλωσε και την ανήγαγε σε μέγα ζήτημα ο Ακιντζί και η Άγκυρα για να εξυπηρετήσουν δικές τους σκοπιμότητες, άσχετες με το καλό της Κύπρου, το ξέρουμε όλοι, αλλά το ΑΚΕΛ, και ειδικά ο Άντρος Κυπριανού, ο οποίος ΔΕΝ ξεκίνησε προεκλογικό αγώνα, με τις καθημερινές του δηλώσεις, συμβάλλει στη διαστρέβλωση, καταγγέλλει τους Ελληνοκύπριους που ακολουθούν την πολιτική της Ένωσης (πού τους είδε, δεν ξέρουμε) και δικαιολογεί τον Ακιντζί που δυσανασχετεί. Ο Ακιντζί βέβαια δεν δυσανασχετεί καθόλου, εφαρμόζει την τουρκική πολιτική με πίστη και αφοσίωση καταχειροκροτούμενος από Ελληνοκύπριους. Προφανώς είναι πολύ περήφανος για την επιτυχία του, δεν έχει λόγο να δυσανασχετεί.

Υ.Γ. Μα, θέλουμε να εγερθεί από τα Φυλακισμένα Μνήματα ο Γρηγόρης Αυξεντίου, μέρα που είναι και να μας φτύνει από το πρωί ώς το βράδυ; Πουλήσαμε τη θυσία του, τον προδώσαμε, διαγράψαμε ασυνείδητα τον αγώνα του κι έχουμε μούτρα να λέμε ότι ακόμα και μια απλή ιστορική αναφορά στα σχολεία για την Ένωση που έδωσε τη ζωή του, είναι σχιζοφρένεια και πρέπει να τη διαγράψουμε επειδή έτσι λέει το φιρμάνι από την Άγκυρα;
Μεγάλε Κώστα Μόντη, πόσο δίκαιο είχες όταν έγραφες για τον Αυξεντίου:  Να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽το αίμα σου να καθαρίσουμε το δικό μας / να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽το αίμα σου να μπολιάσουμε το δικό μας / να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽το αίμα σου να βάψουμε το δικό μας / να μη μπορέσει πια ποτέ να το ξεθωριάσει ο φόβος. Να πάρουμε το τελευταίο σου βλέμμα να μας κοιτάζει να μην ξεστρατίσουμε…