Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Ένας σεμνός μαρτυρικός αγωνιστής της ΕΟΚΑ

Συμπληρώθηκαν φέτος (14 Μαρτίου) 30 χρόνια από τη μέρα που η οικογένεια των ανταρτών και των αγωνιστών της ΕΟΚΑ γενικότερα έχαναν ένα από τα αγνότερα και ηρωικότερα μέλη της. Τον κουρέα Γιαννάκη Χριστοφόρου. Τον απροσκύνητο μαχητή και ακατάβλητο αγωνιστή του Χριστού και της Ελλάδας.

Τον μαρτυρικό Γιαννάκη Χριστοφόρου, που είχε τη μεγάλη ατυχία να κακοποιηθεί άγρια από τους βασανιστές της αποικιοκρατίας, και τους αξιωματικούς και άντρες του κακόφημου Εφεδρικού της Κυπριακής Αστυνομίας αρκετά χρόνια αργότερα. Μόνο του αμάρτημα, και στις δυο περιπτώσεις, η μεγάλη του αγάπη στην Ελλάδα και ο ασίγαστος πόθος του για τη γνήσια ελευθερία της Κύπρου.

Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ

Όσοι συναγωνιστές του ζήσαμε από κοντά τον αείμνηστο κουρέα Γιαννάκη Χριστοφόρου -και είμαστε πάρα πολλοί- δεν πρόκειται να τον ξεχάσουμε ποτέ, γιατί ήταν ο καλύτερός μας, ο αγνότερός μας, ο σεμνότερος, ηπιότερος, αλλά και μαχητικότερος. Ήταν το διαμάντι της οικογένειας των αγωνιστών. Ήταν «ψουμίν αμίσητον», «κομμάτιν μάλαμα», όπως έλεγαν.

Κι αυτό το «αμίσητο ψωμί», το «κομμάτι μάλαμα» στάθηκε άτυχο, πολύ άτυχο και στα 53 χρόνια της ζωής του. Πέθανε άρρωστος από τις κακώσεις που είχαν προκαλέσει στο κορμί του οι βασανιστές της αποικιοκρατίας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ποιος ήταν

Ποιος ήταν, όμως, ο Γιαννάκης Χριστοφόρου, που τόσο αγαπήθηκε από τους συναγωνιστές του. Ο Γιαννάκης Χριστοφόρου γεννήθηκε στο Άγιο Κωνσταντίνο της κακοτράχαλης Παπούτσας την 1η Νοέμβρη του 1934, από φτωχούς γονείς και είχε άλλα τέσσερα αδέρφια. Μόλις τέλειωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του ήρθε στη Λευκωσία και κοντά στον ξακουστό τότε κουρέα Περατίτη, στο ξενοδοχείο «Λήδρα Πάλας», έμαθε την τέχνη του κουρέα.

Θεοσεβής, όπως ήταν, έγινε τακτικό μέλος της ΟΧΕΝ Λευκωσίας και πνευματικό παιδί του φλογερού Παπασταύρου. Παράλληλα με την τέχνη, παρακολουθούσε μαθήματα στην Εσπερινή Σχολή της ΟΧΕΝ. Όταν ωρίμασε ο καιρός για απελευθερωτικό αγώνα, ο Γιαννάκης Χριστοφόρου και ο Λάμπρος Καυκαλιάς ήταν οι πρώτοι που έδωσαν από το υστέρημά τους για την έκδοση της επαναστατικής εφημερίδας «Ένωσις».

Πού τον βρήκε η έναρξη του ένοπλου αγώνα

Στην έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ την 1η Απριλίου 1955, ο Γιαννάκης ήταν μέλος της ομάδας «Θύελλα», που έπληξε με χειροβομβίδες τον στρατιωτικό ηχοληπτικό σταθμό Λακατάμειας. Ακολούθησε μια πλούσια αγωνιστική δράση. Αναλαμβάνει δύσκολες αποστολές και πράκτορες των Βρετανών τον καταδίδουν. Συλλαμβάνεται και κλείνεται στα «νταχάου» της Ομορφίτας.
Υποβάλλεται σε φρικτά βασανιστήρια, αλλά κρατά κλειστό το στόμα. Κι όταν οι βασανιστές δεν κατόρθωσαν να του πάρουν το παραμικρό μυστικό, τον άφησαν ελεύθερο, αλλά παρακολουθούσαν τις κινήσεις του. Ο Γιαννάκης, παρά τα βαριά τραύματά του, ζήτησε να βγει στο βουνό. Δεν τον χωρούσε η ατμόσφαιρα της Λευκωσίας.

Ο Διγενής εγκρίνει το αίτημά του και ο Γιαννάκης ανεβαίνει στη Μαδαρή. Ενισχύει τον τομέα της βόρειας Πιτσιλιάς, με τομεάρχη τον Χριστάκη Τρυφωνίδη. Παίρνει μέρος σε ενέδρες και άλλες καταδρομικές επιχειρήσεις της ΕΟΚΑ. Το τέλος του Αγώνα τον βρίσκει στο βουνό.

Η μετέπειτα ζωή του

Μετά τον αγώνα ο Γιαννάκης ανοίγει το κουρείο του και στις πρώτες βουλευτικές εκλογές κατέρχεται με τον Αντρέα Λάμπρου ως υποψήφιος του Παγκυπρίου Συνδέσμου Αγωνιστών και συμμετέχει σε εθνικές εκδηλώσεις. Με την έναρξη της τουρκικής ανταρσίας εντάσσεται στον εθελοντικό 106ο Λόχο του Ρένου Κυριακίδη, που τον απάρτιζαν ενωτικοί αγωνιστές της Λευκωσίας, της Κακοπετριάς και της Πιτσιλιάς.

Υπηρετεί με τον λόχο του στον Πενταδάκτυλο και στη συνέχεια στη Λευκωσία, μέχρι τη δημιουργία της Εθνικής φρουράς. Το ζυριχικό κράτος τον καταδιώκει για τα εθνικά του φρονήματα και το παρακράτος ανατινάσσει το κουρείο του, στη Λεωφόρο Γρίβα-Διγενή. Αντί να συλληφθούν οι δράστες, συλλαμβάνεται ο Γιαννάκης και κακοποιείται βάναυσα από αξιωματικούς και άντρες του κακόφημου Εφεδρικού Σώματος.

Αφήνεται ελεύθερος με κλονισμένη ανεπανόρθωτα την υγεία του. Πήγε στην Ελλάδα και την Αγγλία για θεραπεία, αλλά οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια. Τα σωματικά τραύματα του σεμνού αγωνιστή ήταν αγιάτρευτα. Στις 14 Μαρτίου ο πατριδολάτρης Γιαννάκης Χριστοφόρου υπέκυψε στους βασανιστικούς πόνους, βυθίζοντας σε βαθύ πένθος τους οικείους του και τους συναγωνιστές του. Αιωνία του η μνήμη.

Πηγή: http://www.sigmalive.com/

4 σχόλια:

  1. Ήμουν εκεί το επόμενο πρωινό: η καρέκλα στην οποία επρόκειτο να καθήσω για κούρεμα ήταν μες τη μέση της λεωφόρου, μαζί με θραύσματα από καθρέφτες, γυαλιά από την βιτρίνα, κομμάτια από χτένες και κομμάτια από τους τοίχους... η βόμβα είχε διαλύσει το κουρείο του κου Γιαννάκη ολοσχερώς. Την ώρα που έγινε η έκρηξη (γύρω στα μεσάνυκτα της προηγουμένης) "συνέπεσαν" περίπου 10-12 άλλες εκρήξεις, όλες σε σπίτια και καταστήματα μελών της Ενωτικής Αντιπολίτευσης. Βγήκαμε όλοι έξω στο δρόμο και μετρούσαμε εκρήξεις... Η βόμβα που κτύπησε το κουρείο ήταν και η πιο κοντινή στο σπίτι μας. Φάνηκε στιγμιαία μια φλόγα και χάθηκε αμέσως πίσω από τα σπίτια των γειτόνων μας. Και μετά ένας ξερός μεταλλικός ήχος, παρατεταμένος, σχεδόν εξωγήινος: ήταν η μία από τις δύο καρέκλες του κουρείου που αναπηδούσε μες τη λεωφόρο.
    Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ που πολέμισε την παρνομίαν με την παρανομίαν και όχι με τον νόμον!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αθάνατος.
    Από τους πραγματικούς ήρωες της μαρτυρικής Κύπρου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ήμουν και εγώ το 73, έναν αμούστακο 13 χρονων κοπελουι, και θυμάμαι ακόμα τες βρισιές, τα κτυπήματα και τες κλοτσιές σε όλο μου το σώμα, από τους μάγκες του εφεδρικού. Ένα τσούρμο αγράμματους βοσκούς από την παναγια και τα Πηαίνια.... Τη έκαμα? Δεν ξέρω ακόμα... Απλώς ο πατέρας μου ήταν μπογιατζής και διπλα από το σπίτι μας κάποιοι έγραψα το σύνθημα ΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή