Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

«Ροδαυγή της Λευτεριάς»

Ένα σχολείο για τις μελλούμενες γενεές
Η συγγραφική προσφορά του Xαμπή εξακτινώνεται σε όλη τη νεότατη ιστορία του νησιού

Ο Απελευθερωτικός Αγώνας της ΕΟΚΑ υπήρξε μια αναστάσιμη έκρηξη της δόξας, που ξέπλυνε με αίμα και θυσία τη χρόνια δουλεία των Ελλήνων της Κύπρου και γι' άλλη μια φορά καθαγίασε το όνομα του Έλληνα. Ο λαός μας τιμήθηκε ιστορικά με ξεσηκωμούς εναντίον των Φράγκων και των Τούρκων, εξεγέρθηκε το 1931 ενάντια στη βρετανική τυραννία, μετείχε με ενθουσιασμό σε όλους τους Αγώνες της Ελλάδας, από την εθνεγερσία του 1821 έως και τους ηρωικούς αγώνες του 1940, όμως το ’55 ήταν η πρώτη φορά, από τις επαναστάσεις του Ονησίλου (499 π.Χ.) και του Ευαγόρα (386 π.Χ.), που η Κύπρος έφραξε τη ροή της Ιστορίας με έναν Παλλαϊκό και οργανωμένο Αγώνα, με μια πολυμέτωπη και πολυαίμακτη άρνηση της δουλείας.

Ο πολιτισμός
 
Αντιτάξαμε στην αδιαλλαξία των Εγγλέζων έναν τεράστιο και απαράμιλλο πολιτισμό. Τον πολιτισμό των ηρώων και της θυσίας, την απίστευτη αρετή του ανθρώπου, που κάτω από την αγχόνη ακούει κλασική μουσική, που αντιμετωπίζει με χαμόγελο τον θάνατο, ενώ η θηλειά του σφίγγει όλα τα στρατηγικά μέσα και τις υπεροπλίες και αναδεικνύεται πάντα νικητής. Ο Αγώνας του ’55 ήλθε να λυτρώσει την ιστορία και την τιμή των Ελλήνων της Κύπρου, να επικυρώσει και επισφραγίσει την ελληνικότητα του νησιού. Έως και σήμερα διάφοροι ανερμάτιστοι, που έχασαν τον μπούσουλά τους μέσα στις κομματικές διαπλοκές, ανίκανοι να δουν την κακοδαιμονία του ’74 στην απαίτηση του κυπριακού λαού για Ένωση.

Όμως… το δικαίωμα ελευθερίας και αυτοδιάθεσης παραμένει πάντα αδιαμφισβήτητη αρχή του Διεθνούς Δικαίου. Ο λαός μας ζήτησε μόνο αυτό που εδικαιούτο, αυτό που αποτελούσε τον νόμιμο προαιώνιο πόθο της ψυχής του. Είχε, και έχει, κάθε δικαίωμα να καθορίζει ο ίδιος το μέλλον του. Και… οι ανερμάτιστοι, αντί να καταγγέλλουν την ανομία των κατακτητών, δακτυλοδείχνουν ως ένοχα τα δίκαια αιτήματα ενός σκλαβωμένου λαού!

Όπως έχω πολλές φορές τονίσει, χρέος κάθε αγωνιστή της ΕΟΚΑ, χρέος όσων έχουν στοιχεία ή ασχολούνται με την Ιστορία είναι να γράψουν και να δώσουν στην αιωνιότητα όσα ξέρουν για τον Αγώνα με τα βιβλία και την προσωπική τους συμβολή να ψηφιδώσουν το φως της μεγάλης εποποιίας μας, για να ξεχυθεί και να φωτίσει τις καρδιές μας, στους νέους δύσκολους αγώνες, που έχουμε μπροστά μας.

Το έργο του συγγραφέα
 
Ο Χαράλαμπος (Χαμπής) Χαραλαμπίδης εκπληρώνει το χρέος του επαξίως. Ο Αγώνας δεν τελείωσε το ’59-’60. Το πρώτο του βιβλίο «Ραούφ Ντενκτάς» τροφοδοτεί τη βιβλιογραφία, αλλά και τις συνειδήσεις μας με πολύτιμες πληροφορίες για τον σκοτεινό πολιτικό βίο του αρχιεγκαθέτου της Τουρκίας Ντενκτάς και για τα ρατσιστικά διχοτομικά της σχέδια, βάσει πληθώρας εγγράφων, τεκμηριωμένων μαρτυριών και καταθέσεων.

Το δεύτερο στη σειρά βιβλίο του Χαμπή στρέφεται πια προς την ΕΟΚΑ και το μεγαλείο του Αγώνα, όπως αυτό εκδηλώθηκε στην Κακοπετριά. Με τίτλο «Κακοπετριά-Ένας Αιώνας Εθνικής Προσφοράς», φωτίζει τη διαχρονική εθνική αυτοσυνειδησία και την προσφορά του κυπριακού χωριού, που αναδεικνύει την ελληνικότητα της Κύπρου και το άσβεστο πάθος του λαού μας για την εθνική ολοκλήρωση.

Το τρίτο του βιβλίο, το «Λίκνο της Λευτεριάς», αποκαλύπτει διεξοδικά την απαράμιλλη προσφορά ενός άλλου, μικρού χωριού, του Άη Μάμα, προσθέτοντας νέες εθνικές ψηφίδες του Απελευθερωτικού μας αγώνα. Τέταρτο έργο του Χαμπή, «Οι Αετοί του Πενταδακτύλου». Το βιβλίο αυτό, πάντα με πολύτιμα ντοκουμέντα, ανεβαίνει στις κορφές του Πενταδακτύλου, για να μας ιστορήσει ένα άλλο λαμπρό έπος, εκείνο του ηρωικού 231 Τ.Π. ενάντια στους Τούρκους εισβολείς, για να αθανατίσει άλλη μια σελίδα του μαχόμενου Ελληνισμού.

Το νέο του βιβλίο
 
Τώρα, ο Χαμπής μάς καταθέτει ένα πέμπτο, καταπληκτικό έργο, εφάμιλλο, αν όχι καλύτερο των προηγουμένων, με τίτλο «Ροδαυγή της Λευτεριάς»-Το μυστικό ξεκίνημα του Επικού Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ. Η συγγραφική προσφορά του Xαμπή εξακτινώνεται σε όλη τη νεότατη ιστορία του νησιού, φωτίζοντας γεγονότα, πρόσωπα, πράγματα, που δεν πρέπει να ξεχαστούν.

Η «Ροδαυγή της Λευτεριάς» παραπέμπει στην «παράνομη» και μυστική αρχή του Αγώνα. Σε 516 σελίδες ξετυλίγονται οι δυσκολίες, τα προβλήματα. Οι άνθρωποι και οι ενέργειες, που έδωσαν λύσεις, που ώθησαν ένα εγχείρημα, που φαινόταν απολύτως ουτοπικό, στην αφετηρία της πιο συγκλονιστικής πραγματικότητας, την οποία ζωντανεύουν μαρτυρίες, περιγραφές, καταθέσεις, έγγραφα.

Ο συγγραφέας
 
Το νέο βιβλίο του Χαράλαμπου Xαραλαμπίδη διακρίνεται από πολλές αρετές, προτού όμως αναφερθούμε σ’ αυτές να δώσουμε σύντομα την ταυτότητα του συγγραφέα. Ο συγγραφέας γεννήθηκε στην Kακοπετριά το 1940. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Σολέας το 1960 και το αμέσως επόμενο έτος ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία. Υπηρέτησε τη δημοσιογραφία για πολλά χρόνια και έγινε αρχισυντάκτης των εφημερίδων: «Εθνική», «Πατρίς», «Μάχη», «Θάρρος», «Δειλινή», «Ώρα» και «Σημερινή».

Παράλληλα διετέλεσε ανταποκριτής του «Ελληνικού Βορρά» της Θεσσαλονίκης, και της «Αυριανής», της «Βραδυνής» και της «Εστίας» των Αθηνών. Έλαβε μέρος σε όλους τους αγώνες της Κύπρου και έδωσε στο Έθνος 8 παιδιά, τον Γιάννο, τον Άρη, τον Χριστόφορο και τα πέντε βιβλία του, που σας ανέφερα προηγουμένως.

Οι αρετές του
 
Πρώτη αρετή του βιβλίου είναι, πώς εν είδει… θεατρικής αναπαράστασης ξαναζωντανεύει τον Απελευθερωτικό μας Αγώνα, τον επαναλαμβάνει αφηγηματικώς, καθιστώντας συμμέτοχους τους νεότερους, που δεν τον πρόλαβαν χρονικά. Εν συνεχεία το βιβλίο γίνεται σχολείο για τη μαθητιώσα νεολαία και τις μελλούμενες γενεές.

Οι σελίδες του βιβλίου αποκαλύπτουν πλήθος νέων, άγνωστων στοιχείων και πτυχών, που φωτίζουν τις ζωτικές στιγμές του Αγώνα και συμπληρώνουν την ιστορία, στην πιο μαγική της έξαρση. Ανυπολόγιστης αξίας είναι οι καταθέσεις και οι μαρτυρίες ανθρώπων, που μετείχαν στην ΕΟΚΑ και περιγράφουν τα γεγονότα ως αυτόπτες μάρτυρες. Πολλοί απ’ αυτούς έχουν πια φύγει, άφησαν όμως πίσω τους τις προσωπικές τους καταθέσεις.

Παράλληλα, στο βιβλίο, δημοσιεύονται και καθίστανται ανεκτίμητες πηγές πληροφοριών έγγραφα και επιστολές του ’55, τα οποία επιβεβαιώνουν και τεκμηριώνουν τα γεγονότα, μετατρέποντας όσα απίστευτα φαντάζουν μύθοι, σε χειροπιαστή πραγματικότητα. Ανυπολόγιστης σημασίας είναι και οι φωτογραφίες, οι οποίες συνοδεύουν τα κείμενα, απαθανατίζοντας ήρωες, αγωνιστές, πρόσωπα και στιγμιότυπα του Αγώνα.

Ανατρέπονται πολλά
 
Άτοποι ισχυρισμοί και συκοφαντικά καρφιά ενθελλήνων και δωσιλόγων απαντώνται και ανατρέπονται με νέα ακλόνητα στοιχεία, αποκαθιστώντας την τιμή και τη δόξα του Αγώνα: «Ο Γρίβας ήταν πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σέρβις. Οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ ήταν τρομοκράτες. Χωρίς ένοπλη πάλη, με διαπραγμάτευση, οι Εγγλέζοι θα μάς παραχωρούσαν ειρηνικά την Ανεξαρτησία μας» και άλλες παρανοϊκές ηλιθιότητες που ακούστηκαν και εξακολουθούν να ακούγονται πριν από εκλογές. Στο βιβλίο του Χαμπή εμπεριστατωμένα καταφαίνεται ότι ο Αγώνας δεν διεξήχθη μόνον από μερικούς αντάρτες και αγωνιστές ερήμην -δήθεν- του λαού.

Αντιθέτως, είναι προφανής και αδιαφιλονίκητη η συλλογική-παλλαϊκή- διά ψυχής, συμμετοχή του λαού, από τους αγρότες έως τους κατοίκους των πόλεων, από τους νέους και τους μαθητές, έως τους υπερήλικες. Η «Ροδαυγή της λευτεριάς» είναι ένα συγκλονιστικό βιβλίο, που πέραν από τις γνώσεις, τα στοιχεία και την ιστορική του αξία προσφέρει στον αναγνώστη εθνική υπερηφάνεια, τον πείθει να επωμιστεί τις ευθύνες του και τον καταξιώνει με εθνογνωσία, πατριδογνωσία και αυτοσυνείδηση.

Ένα άλλο πολύ σημαντικό θέμα
 
Θέλω να σταθώ σε ένα άλλο πολύ σημαντικό θέμα: Στους αγνώμονες εκείνους, που με κάθε ευκαιρία καθυβρίζουν και απαξιώνουν τους αδελφούς μας Έλληνες με τον πιο αξιοκατάπτυστο τρόπο ως «πουστοκαλαμαράδες». Πέραν από τη γενική συμπαράσταση, την πολιτική και εξοπλιστική υποστήριξη, τους εράνους και τα συλλαλητήρια για την ενίσχυση του Αγώνα, ας δούμε τι άλλο έπραξαν οι… «πουστοκαλαμαράδες…». Ο λόγος για τον Ευάγγελο Λουκά Κουταλιανό, καπετάνιο του πλοιαρίου «Άγιος Γεώργιος», που έπλευσε φέροντας στο νησί οπλισμό για την ΕΟΚΑ και συνελήφθη στη Χλώρακα.

Ο Αζίνας, σε συνέντευξή του, μας πληροφορεί πως όταν όλα διευθετήθηκαν, παρουσία του Καπετάν Ζήση και του Πλοιάρχου Σταμπολή, ρώτησε τον Καπετάν Βαγγέλη, πόσα ζητούσε ως αμοιβή. Ο Αζίνας έμεινε άναυδος, όταν πήρε την απάντησή του: «Αν ήταν για τα χρήματα, δεν θα πήγαινα με κίνδυνο της ζωής μου να μεταφέρω παράνομα οπλισμό οποιουδήποτε. Όταν όμως, τα αδέλφια μου στην Κύπρο θα πολεμήσουν για τη λευτεριά τους και χρειάζονται όπλα, θα ήταν ατιμία και ντροπή, αν τους ζητούσα χρήματα για να τους βοηθήσω. Δεν θέλω μία…».

Την ίδια αξιοπρεπή στάση κράτησε και στο δικαστήριο, όπου αντιμετώπιζε μέχρι ισόβια κάθειρξη, όταν ο αρχιδικαστής Χάλιναν τον ρώτησε… «αν είχε να αναφέρει κάποιον λόγο για να μην του επιβληθεί ποινή». Ο λεβέντης θαλασσόλυκος απάντησε: «Ως Έλληνας έπραξα το καθήκον μου και είχα ιερή υποχρέωση να βοηθήσω τους αδελφούς μου Κυπρίους». Για την υψηλοφροσύνη του κλείστηκε στη φυλακή για τέσσερα χρόνια. Είναι μια από αυτές τις στιγμές, που η ψυχή και η αξιοπρέπεια γίνονται σημαίες και ανυψώνονται στα ψηλότερα κατάρτια της ανθρώπινης συγκίνησης. Είναι ο ίδιος καπετάνιος, που πάλι αφιλοκερδώς, έφερε με το καΐκι «Σειρήν», χωρίς να γίνει αντιληπτό, τον πρώτο εξοπλισμό για την ΕΟΚΑ.

Ο οπλισμός εκφορτώθηκε τον Μάρτιο του 1954, σε παραλία της Χλώρακας. Ο Χαμπής καταγράφει στο βιβλίο του τα όπλα: «Δύο πολυβόλα ιταλικά, τρία οπλοπολυβόλα αγγλικά «Μπρεν», τέσσερα αυτόματα «Τόμιγκαν», 17 αυτόματα «Στεν» ή «Στάγιερ», 47 τυφέκια διαφόρων τύπων, επτά περίστροφα, 8.100 φυσίγγια, 3.650 φυσίγγια ιταλικού τυφεκίου, 10.400 φυσίγγια «Στεν», 200 φυσίγγια ελληνικού τυφεκίου, 518 φυσίγγια περιστρόφου, 290 χειροβομβίδες, 20 κιλά εκρηκτικών υλών και πυραγωγό σχοινίον».

Ιδεώδες για όποιον θέλει να μάθει
 
Το βιβλίο του αγαπητού Χαμπή Χαραλαμπίδη είναι πράγματι ιδεώδες για όποιον θέλει να μάθει πώς ακριβώς προετοιμάστηκε και έγινε πράξη ο Αγώνας. Με πληρότητα και επάρκεια, με συστηματικότητα και σαφήνεια καταγράφει τα γεγονότα, ακολουθώντας πιστά τη χρονολογική σειρά των εξελίξεων, και ενσταλάζοντας σε όλα κάτι από την ιερή συγκίνηση του μεγαλείου και τα άγια μύρα της λευτεριάς. Το βιβλίο πραγματοποιεί με μεθοδικότητα μιαν ιστορική αναδρομή, που ξεθάβει από τη λήθη το ξεκίνημα του Αγώνα για την ένωση, ξετυλίγει τα γεγονότα, αναδεικνύει τους πρωτεργάτες και απονέμει τιμές σε όσους με κίνδυνο της ζωής τους έθεσαν τον εαυτό τους στη διάθεση της Ελευθερίας.

Σ’ ένα από τα πρώτα κεφάλαια περιγράφεται η ίδρυση της ΕΡΕΚ (ΕΘΝΙΚΗ Ριζοσπαστική Ένωσις Κύπρου), προδρόμου της ΕΟΚΑ, οι ενέργειες και οι στόχοι των ιδρυτών της -Του Αλέξη Κύρου, του Σάββα Λοϊζίδη κ.τ.λ.- και παραδίδεται ο όρκος της Οργάνωσης, που ως ιερόν κείμενο προβάλλει και κοινοποιεί τον προαιώνιο πόθο του λαού μας: «Ορκίζομαι εις την Αγίαν, Ομοούσιον και Αδιαίρετον Τριάδα, με την χείρα επί του ιερού Ευαγγελίου, να αγωνισθώ με όλας μου τας δυνάμεις, μη φειδόμενος ουδ’ αυτής της ζωής μου, διά την απελευθέρωσιν της Κύπρου εκ του ξενικού ζυγού και ένωσιν αυτής με την Μητέρα Ελλάδα. Ανήκων απ’ αυτής της στιγμής εις την Μυστικήν Οργάνωσιν, θα εκτελώ τας εντολάς της και δεν θα αποκαλύψω τίποτε περί αυτής, έστω και αν υποστώ βασανιστήρια ή απειληθεί η ζωή μου».

Οδεύοντας πάνω στις ράγες της ιστορίας
 
Το βιβλίο οδεύοντας πάνω στις ράγες της ιστορίας διεξέρχεται: Το... «Αξιούμεν την Ένωσιν της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα», του ενωτικού δημοψηφίσματος του 1950, τις απέλπιδες προσπάθειες των Ελλήνων της Κύπρου για ειρηνική διευθέτηση του Κυπριακού και την επαρμένη άρνηση των Άγγλων αποικιοκρατών, την άφιξη του Διγενή στις τιμημένες ακτές της Χλώρακας, ενδιατρίβει στους πρωτοπόρους στρατιωτικούς και στις οικογένειες Αζίνα και Λοϊζίδη, που ουσιαστικά έκτισαν τα πρώτα θεμέλια του Αγώνα και οργάνωσαν τους πρώτους μαχητικούς πυρήνες της ΕΟΚΑ.

Αναφέρεται εν συνεχεία στην ίδρυση της Επιτροπής Κυπριακού Αγώνα, στον όρκο της για «ελευθερία και Ένωση» στη δεύτερη κάθοδο του Διγενή, στις 3 Οκτωβρίου 1952, στη μύηση του Μακαρίου στον Αγώνα, στις συναντήσεις του με τον Διγενή και στη σύσταση των πρώτων ομάδων που επανδρώθηκαν από αγωνιστές όπως: ο Νικόλας Αζίνας, ο Κώστας Λεωνίδα και άλλοι.

Η νέα άφιξη του Διγενή
 
Το βιβλίο, ως πακτωλός ιστορικών πληροφοριών, διεξέρχεται, εν αφθονία, την νέα άφιξη του στρατηγού Διγενή, στις 10 Νοεμβρίου 1954, και τις πρώτες μέρες του στο νησί, όπου εκτυλίσσονται απίστευτες στιγμές αγωνιστικού μεγαλείου. Θα σταθώ σ’ ένα περιστατικό: Ο Διγενής, πειραγμένος από τη σφοδρή θαλασσοταραχή και τη ναυτία, βρισκόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση, μέχρι του σημείου να μη συγκρατεί το κουτάλι της σούπας…
«Γέμισε το κουτάλι με σούπα (τραχανάς) και προσπάθησε να το φέρει στο στόμα. Δεν μπορούσε όμως. Το χέρι του έτρεμε και η σούπα χύθηκε πάλι στο πιάτο. Δοκίμασε δεύτερη και τρίτη φορά, αλλά και πάλι δεν μπόρεσε να φέρει το κουτάλι στο στόμα. Προς στιγμήν τα ΄χασα -λέγει η Αναστασία Αζίνα-Πενταρά…, που τον φιλοξενούσε- κοίταξα σαστισμένη τον πατέρα μου και είδα την αμηχανία στο πρόσωπό του… Και τότε άκουσα να λέει.. «Συγγνώμη Αρχηγέ, μου επιτρέπεις να σε ταΐσω; «Ο Διγενής με την κεφαλή του τού έγνεψε, ναι, πήρε ο χιλιομακαρισμένος το κουτάλι και άρχισε να τον ταΐζει…».

Όποιος δεν ξέρει τη βάσανο της ναυτίας, μπορεί να δυσπιστεί, όπως και η Αναστασία Αζίνα, που σκεφτόταν... Χριστέ μου αυτός είναι ο Αρχηγός;». Την επομένη, όταν ο Διγενής συνήλθε, τότε είδε μπροστά της την «αποκάλυψη» του Αρχηγού. Η Οργάνωση ΚΑΡΗ και ο Ρένος Κυριακίδης, η στράτευση φοιτητών και η εκπαίδευσή τους, η μετακίνηση του Διγενή στη Λευκωσία, η περιοδεία του Διγενή στις αγγλικές εγκαταστάσεις στη Λεμεσό, όπου οι Άγγλοι δυο φορές βοήθησαν για να ξεκολλήσει το αυτοκίνητο της ομάδας από τη λάσπη, είναι συναρπαστικά κεφάλαια που ακολουθούν.
Με έκδηλη υπερηφάνεια ο Χαμπής περιγράφει τις ημέρες που ο Διγενής παρέμεινε στο χωριό του, την Κακοπετριά, και τη φιλοξενία του στο ξενοδοχείο «Εκάλη», όπου σύμφωνα με μαρτυρία του Γρηγόρη Γρηγορά, που εκτελούσε χρέη σωματοφύλακά του, ο Αρχηγός έδωσε στην Οργάνωση το όνομα ΕΟΚΑ.

Η Ένωση δεν είναι αίτημά μας, είναι δικαίωμά μας
 
Το βιβλίο του Χαραλαμπίδη, πέραν από τις πληθωρικές και πολύτιμές του πληροφορίες, πέρα από τα ντοκουμέντα, έγγραφα κ.τ.λ. προσφέρει και πολλά άλλα στους φιλίστορες αναγνώστες: αναφορά στη βιβλιογραφία, πρακτικά από τις δίκες, προκηρύξεις της ΕΟΚΑ, κ.ά. Σημαντικά ξεχωριστά είναι τα κεφάλαια στα οποία βιογραφούνται οι Ελλαδίτες αξιωματικοί και πολίτες, που εμπράκτως βοήθησαν τον Αγώνα, ανάμεσά τους και άνθρωποι των Γραμμάτων, όπως ο Γιώργος Σεφέρης, ο Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, ο Απόστολος Δασκαλάκης και άλλοι.

Σημαντικότατο, λοιπόν, το βιβλίο του Χαράλαμπου Χαραλαμπίδη για την Ελληνική Βιβλιογραφία του Αγώνα, απολύτως αναγκαίο σ’ αυτούς που έρχονται μετά από ΄μάς. Ένα συναξάρι του Μεγάλου Αγώνα, που τρέφει και εξάπτει την εθνική υπερηφάνεια, ενδυναμώνοντας την αποφασιστικότητα και την αγωνιστικότητα κάθε Έλληνα. Θέλω να κλείσω, επαναφέροντας το θέμα της Ένωσης, που στις μέρες μας τόσο έχει κακοποιηθεί και δαιμονοποιηθεί, από τους γνωστούς κάποιους, που επιρρίπτουν για την εισβολή και την ημικατοχή της Κύπρου ολόκληρη την ευθύνη στους αγώνες για την Ένωση. Η Αυτοδιάθεση και η Ένωση δεν είναι ζήτημα πραγματεύσιμο.
Αν κάποιοι ξενοκίνητοι η παράφρονες καπηλεύονται τον δίκαιο αυτόν πόθο του λαού μας και τον χρησιμοποίησαν ανήθικα για να εξυπηρετήσουν αλλότρια συμφέροντα και σκοτεινούς σκοπούς, δεν σημαίνει ότι φέρει ευθύνη ή φταίει η Ένωση, δεν σημαίνει ότι παραγράφεται από το ιστορικό μέλλον της Κύπρου. Σήμερα, ίσως, με βάση τους συσχετισμούς δυνάμεων, να μην μπορούμε να προβάλουμε το δίκαιο αυτό αίτημά μας, που το κατοχυρώνει το Διεθνές Δίκαιο και η απλή λογική. Δεν το έχουμε, όμως, απεμπολήσει. Η ψυχή κάθε Έλληνα της Κύπρου έγινε μια ζεστή κιβωτός μέσα στην οποία φυλάσσεται, άφθαρτος και ωραίος, ο διακαής πόθος μας για την Ένωση. Η Ένωση δεν είναι αίτημά μας, είναι δικαίωμά μας.

Σημείωση: Τα όσα αναφέρονται στο παρόν κείμενο είναι από την ομιλία του Φιλόλογου-Ιστορικού Ερευνητή Ανδρέα Μακρίδη, στην παρουσίαση του βιβλίου «Ροδαυγή της Λευτεριάς» στη ΣΕΚ Λεμεσού, στις 10 Μαρτίου 2017.

Πηγή: http://www.sigmalive.com 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου