Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Το Δημοψήφισμα του 1950 και ο νεκροθάφτης της Ενώσεως

Μια ιστορική επέτειος ορόσημο και το τσουνάμι που σήμερα ζούμε…

«Αξιούμεν την Ένωσιν της Κύπρου με την Ελλάδα». Αυτό ψήφισε με ακλόνητη πίστη και παρρησία ο κυπριακός λαός, σε ποσοστό σχεδόν 97% στο ιστορικό δημοψήφισμα της 15ης του Γενάρη 1950, ραπίζοντας έτσι με τον πιο ηχηρό τρόπο την αγγλική αποικιοκρατία και εξωτερικεύοντας πανηγυρικά την αιώνια επιθυμία του για επίσημο πια αρραβώνα μεταξύ της θυγατέρας Κύπρου και της Μάνας Ελλάδας. Και είναι σημαντικό, το ότι οι τόμοι του Δημοψηφίσματος επιδόθηκαν προσωπικά από Εθνική αντιπροσωπία υπό τον γεραρό ιεράρχη και διαπρύσιο κήρυκα της Ενώσεως Μητροπολίτη Κυρηνείας Κυπριανό στα Ηνωμένα Έθνη. Στον Οργανισμό προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, πλην όμως, τα συμφέροντα των μεγάλων επικράτησαν και δεν αποδόθηκε η αυτοδιάθεση στον κυπριακό λαό, ο οποίος την δικαιούτο κατά τρόπο απόλυτο.

ΠΑΡΑ τις απειλές των Άγγλων στους δημόσιους υπαλλήλους και τους διορισμένους κοινοτάρχες ανά την Κύπρο για σοβαρές επιπτώσεις σε βάρος τους, ο μαρτυρικός λαός μας αψήφησε τα πάντα και προσήλθε στις εκκλησίες και υπόγραψε την επιθυμία του για Ένωση την εβδομάδα από 15 μέχρι 22.1.50. Άκουσε τη φωνή-έκκληση της Εθναρχούσας Εκκλησίας, που, με πρωτοστάτη τον Αρχιεπίσκοπο και Εθνάρχη Μακάριο τον Β΄, κράτησε στα δυνατά της χέρια όλο το βάρος της διεξαγωγής του Δημοψηφίσματος. Και από τότε, με βάση την εκπεφρασμένη θέληση του κυπριακού λαού, άρχισε η οργάνωση του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα κατά της αγγλικής αποικιοκρατίας, που ξεκίνησε την 1η Απριλίου 1955 με ηγέτη τον Κύπριο αντισυνταγματάρχη του Ελληνικού Στρατού Γεώργιο Γρίβα, τον θρυλικό Διγενή.

Όρκος για την Ένωση στο ιερό Ευαγγέλιο

ΣΤΑ πλαίσια των προετοιμασιών του αγώνα, υπογράφηκε στις 7 Μαρτίου 1953 ειδικό πρακτικό, από τον Γρίβα, τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο τον Γ’ και αρκετές προσωπικότητες της ελληνικής ζωής, για αγώνα μέχρις εσχάτων για αποτίναξη της αποικιοκρατίας και Ένωση, αφού πρώτα όλοι έδωσαν στο ιερό Ευαγγέλιο τον σχετικό όρκο. Ετοιμάστηκε και άρχισε ο αγώνας υπό μύριες δυσκολίες. Όμως η επιθυμία και θέληση όλων να πετύχει, έφερε με την έναρξή του τα πάνω-κάτω για τους Άγγλους και το έπος της ΕΟΚΑ έτυχε το θαυμασμού σε διεθνές επίπεδο και απετέλεσε από τότε παράδειγμα για απελευθερωτικά κινήματα άλλων λαών.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, με την έναρξη σχεδόν του αγώνα, ο Μακάριος καταπάτησε τον όρκο που έδωσε και στράφηκε σε λύση αυτοκυβέρνησης και ανεξαρτησίας. Την ώρα που η ΕΟΚΑ πολεμούσε με ζέση και ορμή την αποικιοκρατία σε πόλεις και χωριά, σε βουνά και κάμπους, την ώρα που ο κυπριακός Ελληνισμός ζούσε ολοένα και χειρότερα τα καταπιεστικά μέτρα των Άγγλων, την ώρα που δούλευαν ασταμάτητα οι κρεμάλες και δούλευαν οι φυλακές και τα κρατητήρια, τα γκέτο βασανισμού στην Ομορφίτα, το «Ρετ Χάουζ», το Πολέμι και αλλού, ο Αρχιεπίσκοπος συζητούσε με τον εκπρόσωπο του δυνάστη, τον σιδερένιο στρατάρχη Τζον Χάρντιγκ, οτιδήποτε άλλο εκτός από Ένωση. Κι όταν, στη συνέχεια, εξορίστηκε στις Σεϊχέλλες, παρά τις εκεί αντιθέσεις και έντονες αντιδράσεις των συνεξορίστων του, έθεσε τις βάσεις μαζί με τους Άγγλους καθεστώτος «ανεξαρτησίας» για την Κύπρο. Τη λανθασμένη, μάλιστα, αυτή πορεία συνέχισε και αργότερα, για να επισημοποιήσει την εμμονή του στην «ανεξαρτησία» σε συνάντησή του στην Αθήνα με την Βρετανίδα βουλευτή των Εργατικών Μπάρμπαρα Κάσλ. Από εκεί τα πράγματα πήραν πια πορεία ολέθρου και συντριβής της Ένωσης. Παράλληλα, τη σκυτάλη της»ανεξαρτησίας» πήρε «ως μάννα εξ ουρανού» η υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή Κυβέρνηση της Ελλάδας, η οποία, σε συνεννόηση και με το ΝΑΤΟ, ήρθε σε απ’ ευθείας συνεννοήσεις με τον Τουρκία και τον Φεβρουάριο του 1959 συνομολογήθηκε κατ’ αρχήν συμφωνία για την Κύπρο με βάση την «ανεξαρτησία». Μια απόλυτα δεσμευμένη ανεξαρτησία, για την οποία έπεσαν οι υπογραφές στις 19.2.59 στο Λονδίνο, μια από τις οποίες – με κόκκινο μελάνι – ήταν εκείνη του Αρχιεπισκόπου Μακάριου. Του μέχρι τότε Εθνάρχη του κυπριακού Ελληνισμού, ο οποίος ήταν ενήμερος όλων των προπαρασκευαστικών συζητήσεων που έγιναν και άρα είχε επίγνωση του συντελούμενου εγκλήματος σε βάρος του Ελληνισμού της Κύπρου.

Το παραπλανητικό «νενικήκαμεν»

ΕΝΩ όμως, οι Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου αποτελούσαν την ταφόπετρα για την Ένωση και το κυπριακό κράτος που δημιουργείτο δεν μπορούσε να λειτουργήσει με το δοτό του Σύνταγμα και τα υπερπρονόμια που δόθηκαν στην τουρκοκυπριακή μειονότητα, ο Μακάριος, επιστρέφοντας στο νησί την 1η Μαρτίου 1959, αναφώνησε «νενικήκαμεν», παραπλανώντας με αυτό κατά τον χείριστο τρόπο τον κυπριακό λαό για το ανοσιούργημα που έγινε. Ακολούθησε η προσπάθεια του Μακαρίου, ως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, με την παρακίνηση και των Άγγλων το 1963, για τροποποίηση 13 σημείων του Κυπριακού Συντάγματος. Ως αποτέλεσμα προκλήθηκαν αιματηρά γεγονότα μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων της Κύπρου (οι Τούρκοι είχαν ήδη έτοιμο σχέδιο προώθησης της διχοτόμησης, που το έθεσαν αμέσως  εφαρμογή) – και ο ΠτΔ, με τη συνέργεια και πάλι των Άγγλων, προχώρησε σε ακόμα ένα βήμα προς το βάραθρο: Υπόγραψε συμφωνία για το γεωγραφικό διαχωρισμό της Λευκωσίας, τη γνωστή «Πράσινη Γραμμή».

«Κατοχικός στρατός» η ελληνική μεραρχία!

ΤΑ δραματικά αυτά γεγονότα στην Κύπρο, παρακίνησαν τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας Γεώργιο Παπανδρέου να αποστείλει κρυφά στην Κύπρο ελληνικό στρατό για προστασία της νήσου από τυχόν εισβολή της Τουρκίας, ενώ εδώ είχε ιδρυθεί η Εθνική Φρουρά, με πρωτοβουλία και επίβλεψη του στρατηγού Γ. Γρίβα Διγενή. Ο στρατηγός είχε επιστρέψει στην Κύπρο το 1964, μετά την εκδίωξή του από το νησί το 1959. Το αίτημα της Ένωσης επανήλθε τότε και πάλι στο προσκήνιο ως στόχος του νέου αγώνα, όμως ο Μακάριος, οι υποτακτικοί του λόγω συμφέροντος και οι κομμουνιστές, που αποτελούσαν το κύριο στήριγμά του, ναρκοθετούσαν συνεχώς κάθε προσπάθεια για προώθηση της Ένωσης προβάλλοντας την «αδέσμευτη ανεξαρτησία». Ως αποτέλεσμα, προκλήθηκαν σοβαρά ρήγματα στο εσωτερικό μέτωπο (ακόμα και ο ελληνικός στρατός αποκαλείτο…«στρατός κατοχή;»!), για να φτάσουμε στον Νιόβρη του 1967 οπότε στήθηκε με σατανικό τρόπο η προβοκάτσια της Κοφίνου, η Τουρκία άρχισε να απειλεί με πόλεμο , οπότε η Ελλάδα (η Χούντα) απέσυρε το στρατό της και τον Διγενή από την Κύπρο. Και ο Μακάριος, τρίβοντας τα χέρια του από ευχαρίστηση για το γεγονός αυτό, προχώρησε στο να ανοίξει νέους δρόμους προς την «ανεξαρτησία», εγκαινιάζοντας διάλογο με τους Τούρκους. Για το «εφικτό» που ήταν η ανεξαρτησία, θάβοντας ταυτόχρονα για μια ακόμα φορά την Ένωση («ευκταίο»).

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ χρόνια αποσταθεροποίησης στο εσωτερικό ελληνοκυπριακό μέτωπο, με αποκορύφωμα την τριετία χάους 1971-74, με τη βία και την αντιβία από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές – ενωτικούς και ανεξαρτησιακούς – για να φθάσουμε στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974 και την εισβολή της Τουρκίας στις 20 του ίδιου μήνα, εξ αιτίας της οποίας ο κυπριακός Ελληνισμός υποφέρει τα πάνδεινα μέχρι σήμερα.

Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ εισβολή έθαψε με την εισβολή του Αττίλα πιο βαθιά την Ένωση, παρόλο που στη ψυχή των Ελλήνων Κυπρίων άσβεστη παραμένει η φλόγα της. Μοιραίο κτύπημα στην εθνική διεκδίκηση επήλθε στα χρόνια που ακολούθησαν, όταν ο Μακάριος υπόγραψε μαζί με τους Τούρκους συμφωνία για λύση Ομοσπονδίας. Μια «λύση» που δεν βρέθηκε ποτέ, ούτε και κανείς μπορεί να την καθορίσει επακριβώς!

ΣΗΜΕΡΑ, επέτειο του μεγαλειώδους Δημοψηφίσματος για την Ένωση του 1950, ως Έλληνες Κύπριοι έχουμε την υποχρέωση να αποδώσουμε τα εύσημα στους διοργανωτές του και στον υπέροχο κυπριακό λαό γι’ αυτό που έκαμαν. Να ανάψουμε ένα κερί στη μνήμη όλων όσων ορκίστηκαν να φυλάνε Θερμοπύλες. Σ’ εκείνους που μετουσίωσαν σε πράξη ένα όνειρο αιώνων και έθεσαν γερές τις βάσεις για την πραγματοποίησή του. Το ότι βέβαια δεν έγινε η Ένωση, από όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω αβίαστο εξάγεται το συμπέρασμα, ότι την πρώτη, τη μεγάλη, ευθύνη την φέρει ο Μακάριος. Και οι λεπτομέρειες περί αυτού είναι κλονιστικές, ανατριχιαστικές. Όπως και όσα γίνονται μέχρι σήμερα γύρω από το Κυπριακό και ως αποτέλεσμα της αποστασίας από την Ένωση. Και μόνον ότι σήμερα ακούμε για λύση ρατσιστικής ομοσπονδίας, για εκ περιτροπής προεδρία και σταθμισμένη ψήφο, για παραμονή για πάντα στην Κύπρο τουρκικών στρατευμάτων και εποίκων και για πολλά άλλα που μόνο αηδία και εμετό προκαλούν, είναι αρκετό πιστεύουμε ν’ αντιληφθεί κανένας το μεγάλο κακό που έγινε εξαιτίας της επιορκίας Μακαρίου να απαρνηθεί την Ένωση. Αρχιεπίσκοπος ων, Εθνάρχης του κυπριακού Ελληνισμού, κι όμως καταπάτησε όρκο που έδωσε ενώπιον Θεού και ανθρώπων πάνω στο ιερό Ευαγγέλιο!

nikospa.wordpress.com

15.1.2017

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου