Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Ζήτωσαν οι τέσσερεις ημίθεοι του Αχυρώνα Λιοπετρίου!

ΔΥΟ Σεπτεμβρίου 1958 και το χωριό Λιοπέτρι στην Επαρχία Αμμοχώστου δονείται από εκρήξεις και πυκνούς πυροβολισμούς. Τέσσερις λεβεντονιοί της ΕΟΚΑ μετατρέπουν έναν άσημο αχυρώνα σε νέο «Χάνι της Γραβιάς» και γράφουν μιαν ακόμα χρυσή σελίδα στην Ελληνική Ιστορία. Μέχρι τέλους πεισμόνως αγωνισθέντες εναντίον πολλαπλάσιων πάνοπλων Άγγλων στρατιωτών και ενδόξως πεσόντες, αφήνουν άναυδο το παγκύπριο για την παλικαριά τον τρόπο θυσίας τους, ενώ στη διεθνή κοινή γνώμη προκαλούν  αισθήματα δέους και θαυμασμού.

ΠΟΙΟΙ οι τέσσερις; Ο Ανδρέας Κάρυος, από το Αυγόρου, ο Ηλίας Παπακυριακού, από τη Λυθράγκωμη, ο Φώτης Πίττας, από το Φρέναρος και ο Χρίστος Σαμάρας, από το Λιοπέτρι. Εγκλωβίστηκαν μετά από προδοσία στον αχυρώνα του Παναγιώτη Καλλή και από εκεί, μη έχοντες άλλη επιλογή, ως νέοι Μεσολογγίτες πραγματοποίησαν έξοδο, δέχτηκαν κατακλυσμιαία τα βόλια των εχθρών και όδευσαν στεφανωμένοι με τον κότινο της νίκης του μέχρι θανάτου  αγωνιζόμενου Έλληνα μαχητή, στο πάνθεο της αθανασίας.

ΟΙ τέσσερεις λεβεντονιοί αντάρτες της ΕΟΚΑ,είχαν βρεθεί στο Λιοπέτρι τέσσερεις μέρες πριν για σκοπούς εκπαίδευσης μελών της τοπικής ομάδας, χωρίς να υπολογίζουν ότι η προδοσία τους παρακολουθούσε από κοντά. Κι όταν τις πρωινές ώρες της 2ας Σεπτεμβρίου επιχείρησαν έξοδο και διαφυγή από τον πολύ στενό κλοιό που οι Άγγλοι δημιούργησαν σε ολόκληρο το χωριό, κατέφυγαν στον αχυρώνα του Καλλή.  Με το που ξημέρωσε, οι Άγγλοι συνέλαβαν δεκάδες κατοίκους και άρχισαν να τους ανακρίνουν βασανίζοντάς τους. Μεταξύ των συλληφθέντων και άτομο που γνώριζε πολύ καλά τις κινήσεις των τεσσάρων ανταρτών. Στην αρχή στάθηκε στο ύψος του, όμως ση συνέχεια λύγισε και αποκάλυψε το μυστικό: «Οι τέσσερις είναι κρυμμένοι στο σπίτι του Παναγιώτη Καλλή». Ο ιδιοκτήτης του αχυρώνα και η οικογένειά του ανακρίθηκαν επισταμένα και βασανίστηκαν, όμως τίποτε δεν είπαν. Οι Άγγλοι έκαμαν επίσης εξονυχιστικές έρευνες στο σπίτι, αλλά δεν ανακάλυψαν τους αγωνιστές στον αχυρώνα. Στην απελπισία τους επάνω, οι ανακριτές αναγκάστηκαν να πάρουν τον προδότη στο σπίτι και να υποδείξει το χώρο που βρίσκονταν οι τέσσερις. Ακολούθησε έκκληση να παραδοθούν, όμως η απάντηση ήρθε στεντόρεια: «Μολών λαβέ! Ελάτε να μας πιάσετε!»

ΑΠΟ την ώρα εκείνη άρχισε η μάχη. Σκληρή και πολύωρη.  Στη διάρκειά της,  Άγγλοι στρατιώτες ανέβηκαν στην οροφή του αχυρώνα, άνοιξαν τρύπα και από εκεί έριξαν βενζίνη, προκαλώντας φωτιά. Όμως, η φωτιά έσβησε και η προσπάθειά τους απέτυχε. Οι αντάρτες, παρά την πίεση και το μάταιο μιας απόδρασης, διατηρούσαν η ψυχραιμία τους και πυροβολούσαν μόνο όταν χρειαζόταν στο ψαχνό. Όμως, τα πυρομαχικά τους ήταν περιορισμένα. Από την άλλη, οι Άγγλοι λυσσούσαν για το ότι δεν μπορούσαν να πλησιάσουν καν στον αχυρώνα, αλλά και για το ότι  οι αγωνιστές δεν παραδίδονταν.

ΟΤΑΝ πια οι τέσσερεις δεν είχαν άλλη διέξοδο, αποφάσισαν να κάνουν έξοδο. Και σ’ αυτή τους την προσπάθεια έπεσαν νεκροί από τα πυκνά πυρά των καιροφυλαχτούντων Άγγλων, οι οποίοι, στην εξέλιξη της μάχης ,είχαν ενισχυθεί τόσο σε προσωπικό όσο και σε μέσα. Είχαν στήσει όλμους έτοιμοι να ανατινάξουν όχι μόνο τον αχυρώνα, αλλά ολόκληρο το σπίτι, ενώ στην περιοχή πετούσαν ελικόπτερα.

ΚΑΡΥΟΣ, Παπακυριακού, Πίττας και Σαμάρας δέχτηκαν βροχή σφαιρών και έβαψαν την κυπριακή με το άλικο αίμα τους. Όμως, οι «πολιτισμένοι» Άγγλοι δεν εκόρεσαν τη λύσσα τους κατά των αγωνιστών με το θάνατό τους., ούτε και ησύχασαν. Πλησίασαν με μανία γεράκων τα νεκρά σώματά τους και τα «πετσόκοψαν» με μαχαίρια και ξιφολόγχες!

Η ΕΟΚΑ στερήθηκε πολύ των υπηρεσιών των τεσσάρων ηρώων, όμως η θυσία τους τόνωσε περισσότερο το ηθικό των αγωνιστών, των Ελλήνων Κυπρίων γενικότερα. Ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ Γεώργιος Γρίβας Διγενής απέδωσε την πρέπουσα τιμή στα παλικάρια του, τονίζοντας μεταξύ άλλων στα «Απομνημονεύματά» του:

«Ο ηρωικός θάνατός των με συνεκίνησε βαθύτατα υφ’ ας συνθήκας συνετελέσθη, αλλά και με υπερηφάνειαν ως Αρχηγός, τον κατεχώρησα εις τας σελίδας της ηρωικής ΕΟΚΑ, διότι έδειξε ποία στοιχεία περικλείει η Οργάνωσις…«των τρομοκρατών» και από ποία υψηλά ιδεώδη ενεφορούντο οι αγωνισταί της. Παρ’ όλον τον ψυχικόν πόνον που ησθάνθημεν όλοι οι Έλληνες, ο θάνατό ςτων μας ενέπλησεν εθνικής υπςεηφανείας, διότι με τέτοιους αγωνιστάς ο αγών μας θα εκερδίζετο οπωσδήποτε. Εις τόπον που έπεσαν, εις τον ταπεινόν «αχυρώνα», του Λιοπετρίου, θα στηθή ασφαλώς καλλιμάρμαρον μνημείον, το οποίον θα συμβολίζη το δεύτερον «Χάνι της Γραβιάς», της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας».

ΣΤΟΝ αχυρώνα στήθηκε όντως μνημείο για τους τέσσερεις ήρωες, ενώ ο αχυρώνας έχει μετατραπεί σε μουσείο, με φωτογραφίες από τη θυσία τους και άλλο αξιόλογο υλικό. Η πατρίδα ευγνωμονούσα σκύβει το γόνυ μπροστά στο μεγαλείο της θυσίας τους και καταθέτει στους τάφους τους τα άνθη της αγάπης και εκτίμησής της. Της εκτίμησης των όπου γης Ελλήνων.

ΝΙΚΗΤΕΣ στη ζωή και στο θάνατο οι «4» του Αχυρώνα, ζουν και θα ζουν πάντοτε στις καρδιές των Ελλήνων της Κύπρου. Καθοδηγητές, αλλά και αυστηροί κριτές στην εθνική μας πορεία. Κάρυε, Παπακυριακού, Πίττα και Σαμάρα, αιώνια ας είναι η μνήμη σας.

(Αρχείο Νίκου Παπαναστασίου-απόσπασμα)

nikospa.wordpress. com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου