Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Μάρκος Δράκος: Πάνω απ’ όλα η πατρίδα

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 του Γενάρη 1957, βράδυ. Αστραπές, κεραυνοί, ομίχλη. Καταρρακτώδης βροχή. Τσουχτερό κρύο. Δυνατοί άνεμοι που τρυπούν σάρκες! Κι όμως, μια ομάδα ανταρτών της ΕΟΚΑ βρίσκεται στο ύπαιθρο και προσπαθεί να μετακινηθεί, για να γλιτώσει από τη μανία της φύσης, αλλά και από τους Άγγλους διώκτες της.

ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ στην περιοχή Γαλάτας και, από τα βουνά, ψηλά πάνω από το Σινά Όρος, προχωρά βόρεια με προορισμό τα Κατύδατα. Καταφυγή, το σπίτι του αγωνιστή Δημοσθένη Σχίζα, όπου υπάρχει κρησφύγετο. Είχε προηγηθεί προσπάθεια κατασκευής κρησφυγέτου κάπου κοντά στο Σινά Όρος, όμως η μεγάλη κακοκαιρία των ημερών και κάποιες ανεπιτυχείς ενέργειες αγωνιστών της περιοχής να βοηθήσουν, οδηγούν σε ναυάγιο την προσπάθεια.

ΔΥΣΚΟΛΗ, λοιπόν, πολύ δύσκολη η προώθηση της ομάδας, λόγω των πολύ κακών καιρικών συνθηκών και του σκότους. Ακόμα πιο δύσκολη μάλιστα καθίσταται η πορεία από τη μη χρησιμοποίηση αγροτικών δρόμων ή και μονοπατιών, για λόγους ασφάλειας. Όμως οι αντάρτες προχωρούν. Αργά μεν, αλλά σταθερά. Με βρεγμένα όλα τους τα ρούχα και το κρύο να τους τρυπά τα κόκαλα. Δεν τα βάζουν όμως κάτω, με μόνες τους έγνοιες τις σκληρές εκείνες ώρες, το πώς να προφυλάξουν τα όπλα και τα πυρομαχικά τους και να φτάσουν το γρηγορότερο δυνατό στον προορισμό τους.

Η ΩΡΑ πλησιάζει μεσάνυχτα, ενώ οι αντάρτες βρίσκονται ψηλά στα βουνά ανατολικά της Ευρύχου, προσπαθώντας να προσπεράσουν τη ράχη ενός λόφου, που ξεκινούσε από την κορυφογραμμή και κατέληγε στα ριζά, όπου και τα πρώτα σπίτια του χωριού. Το πανδαιμόνιο της κακοκαιρίας δεν λέει να σταματήσει, ενώ οι συνεχείς αστραπές φωτίζουν για καλά το τοπίο. Και τότε ακριβώς, ακούεται ένας αλλιώτικος, ξερός, ανατριχιαστικός και παρατεταμένος κρότος: Ταρατατάτ…τατάτ…ταρατάτ! Κάποιο αυτόματο όπλο ξερνά την ώρα εκείνη πόνο και θάνατο και κάποιο παλικάρι πέφτει, σε δευτερόλεπτα μέσα, νεκρό!

ΤΙ ΕΙΧΕ συμβεί; Ο επί κεφαλής της ομάδας Μάρκος Δράκος, «πατά» σχεδόν πάνω σε Άγγλο στρατιώτη και σκοτώνεται από τις σφαίρες του. Ο στρατιώτης, νυσταγμένος όπως ήταν και κουκουλωμένος στο αδιάβροχό του, ασυναίσθητα τράβηξε παρατεταμένα τη σκανδάλη, με αποτέλεσμα ο γενναίος μαχητής της κυπριακής Ελευθερίας να βάψει με το αίμα του την απρόσιτη εκείνη γη. Οι σφαίρες που ακούστηκαν – σφαίρες βροχή – είχαν κατατρυπήσει το κεφάλι και το σώμα του και η μετάταξή του στην αιωνιότητα και στο πάνθεο των αθανάτων επήλθε ακαριαία…
Φρίξον ήλιε και στέναξον η γη!..

ΤΟΝ ήρωα πια Μάρκο ακολουθούσαν άλλοι τέσσερις αντάρτες. Τα ονόματά τους: Νεόφυτος Σοφοκλέους, Τεύκρος Λοΐζου, Σάββας Ταλιαδώρος και Κώστας Λοΐζου. Το απρόσμενο βουητό τόσων σφαιρών τους είχαν ξαφνιάσει και τους ανάγκασαν να βρεθούν ξάπλα στο έδαφος σε χρόνο ρεκόρ. Τον τελευταίο, μάλιστα, διαπέρασαν και δυο σφαίρες από τις πολλές που ρίχτηκαν εναντίον του Μάρκου, αφού ακολουθούσε από πολύ μικρή απόσταση.

Ο ΜΑΡΚΟΣ ΔΡΑΚΟΣ, ο της ΕΟΚΑ, καταζητούμενος από τις 23 Σεπτεμβρίου 1955, όταν απέδρασε από το Φρούριο της Κερύνειας μαζί με 15 άλλους αγωνιστές, ήταν νεκρός. Το γενναίο παλικάρι της Λεύκας, ο «μέχρι μυελού οστέων» πιστός οπαδός και υπηρέτης Χριστού, ο ακαταμάχητος αγωνιστής του αθέατου στρατού του Διγενή «εξεμέτρησε το ζην» στα 24 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του μάτσο αρετών και πληθώρα ευγενών συναισθημάτων. Η κυπριακή κοινωνία έχασε ένα από τα πιο αξιόλογα μέλη της, η δε ΕΟΚΑ ένα από τα πιο λαμπρά στελέχη της.

ΕΙΧΑΝ όντως πολύ μίσος για τον Μάρκο οι Άγγλοι αποικιοκράτες. Άλλωστε, η 14μηνη ως τότε δράση του στην περιοχή Κύκκου και Μαραθάσας, τους είχε ταράξει για καλά και τον ήθελαν πάση θυσία νεκρό ή ζωντανό. Αποκλειόταν βέβαια το δεύτερο, αφού η απόφασή του, που την εξομολογιόταν σε κάθε ευκαιρία στους συναγωνιστές του, ήταν πως στην ανάγκη θα έδινε τη μάχη και θα έπεφτε μαχόμενος.

Οι ΑΓΓΛΟΙ, με το που χάραξε το Σάββατο 19.1.1957, έδεσαν το νεκρό και παγωμένο σώμα του αθάνατου ήρωα στον κορμό ενός μικρού πεύκου και το έσυραν μέχρι τον κύριο δρόμο Τροόδους, ενάμισι σχεδόν χιλιόμετρο πιο κάτω! Το φόρτωσαν σε στρατιωτικό τζιπ και το περιέφεραν στα γύρω χωριά – την Κακοπετριά, τη Γαλάτα, την Τεμπριά, την Ευρύχου, τα Καλλιάνα και το Σινά Όρος, το επιδείκνυαν στους κατοίκους και ρωτούσαν για την ταυτότητά του. Η σορός κατέληξε στο Νοσοκομείο της Πεντάγυιας και από εκεί για ταφή, όχι στο κοιμητήριο της Λεύκας, το χωριό καταγωγής του, αλλά στα «Φυλακισμένα Μνήματα», στις Κεντρικές Φυλακές. Ανάμεσα στους απαγχονισθέντες συναγωνιστές του Μιχαλάκη Καραολή και Χαρίλαο Μιχαήλ.

ΟΙ ΔΙΚΟΙ του, οι χαροκαμένοι γονείς Κυριάκος και Δέσποινα και οι πολυαγαπημένες του αδελφές Μεγαλήνη και Μαρία, δεν είχαν την τύχη να τον νεκροφιλήσουν και να κλάψουν πάνω στο νιόσκαφτο τάφο του. Να τον αποχαιρετίσουν από τη ζωή, στην οποία το διάβα του άφησε ανεξίτηλα σημάδια ανθρωπιάς και αγωνιστικότητας. Οι άκαρδοι Άγγλοι τον έθαψαν νύχτα και χωρίςτην παρουσία συγγενών, φίλων και εκτιμητών, της Κύπρου ολόκληρης, η οποία έκλαψε γοερά το χαμό του για πολλές μέρες. Το φωτοστέφανο της δόξας αγκαλιάζει από τότε τη μορφή του Μάρκου Δράκου, που από ψηλά μας δείχνει το δρόμο του αγώνα για απελευθέρωση και σωτηρία.

ΑΣ ΠΟΡΕΥΤΟΥΜΕ όλοι στον τάφο του, τις μέρες αυτές της 58ης επετείου της θυσίας του, για να εναποθέσουμε τα λουλούδια της αγάπης και της απέραντης ευγνωμοσύνης μας για όσα – πολλά και διαχρονικά – έκανε για τον τόπο, αλλά και για να αντλήσουνε από το χώμα που τον σκεπάζει δύναμη και θάρρος, που μας είναι άκρως απαραίτητα στοιχεία στους πολύ δύσκολους καιρούς που περνούμε. Και μέσα από τον προβληματισμό και τα δάκρυά μας, ας αφήσουμε τα χείλη μας να σιγομουρμουρίσουν:

Μάρκο μας ήσουν πρότυπο, δέντρο με χίλια κλώνια
οι δε καρποί που πρόσφερες επωφελείς αιώνια.
Σαν το καντήλι τ’ άσβεστο μέσ’ τη ψυχή μας μπήκες,
θα’ χουμε τις αξίες σου για πάντα υποθήκες.
                                                ***
Βγήκες αντάρτης στα βουνά, με όπλο την καρδιά σου
αφήνοντάς μας έκθαμβους για την παλικαριά σου,
μ’ αγάπες πρώτες στη σειρά την πίστη και πατρίδα
που’ ναι για μας τους Έλληνες ολάνθιστη χλωρίδα.
                                                 ***
Μάρκο μας Δράκο ξύπνησε, φύσηξε σαν αγέρι
σ’ όλα τα κατεχόμενα κι ελεύθερά μας μέρη,
σημαίνοντας σαν Διγενής ξεσηκωμού παιάνα,
για ν’ ακουστεί της λευτεριάς η ποθητή καμπάνα!

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

17.1.2015

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου