Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Αυξεντίου: «Έλα να δεις Mυριάνθη την καλήν μου, έλα!..»

«Πολλές φορές, ο Αυξεντίου έβαζε τη μικρή μου κόρη Δέσποινα – δυόμισι χρονών τότε – στα γόνατά του και της έπαιζε. Ήταν λίγο μετά που είχε περπατήσει.

– Εν να γινεί πιο όμορφη πο’ σέναν, μου έλεγε συχνά.

– Μακάρι να΄σιει να’ υγείαν ρε Μάστρε, του έλεγα τζιαι θέλει ας εν όμορφή, θέλει ας μεν ένι!..

Πολλές φορές, επίσης, μού έδειχνε τη φωτογραφία της καλής του Βασιλούς και μου έλεγε:
– Έλα να δεις την καλήν μου, έλα!..

Την αγαπούσε πάρα πολύ. Ήταν όμορφη.

– Άτε ρε Γλιόρη, του έλεγα, τζιαι πον’ να τελειώσει τούτη κατάσταση, θα έρτουμεν στον γάμον σας, θα μπούμεν ούλλοι κουμάροι τζιαι κουμέρες, θα φάμεν, θα πιούμεν τζιαι θα χορέψουμεν!..(Δεν μας το είχε αποκαλύψει ποτέ, πως είχαν  παντρευτεί κρυφά στη μονή Αχειροποιήτου, κοντά στη Λάπηθο, λίγους μήνες πριν)

Έπαιρνε τότε ένα περίλυπο ύφος ο μακαρίτης και μου έλεγε:

– Εν να τα καταφέρομεν Μυριάνθη;

– Εν να τα καταφέρομεν μάστρε, τον διέκοπτα.

«Μάστρε» τον προσφωνούσαμε, γιατί μόνον αυτό ήθελε.

Τόσον καλός και τίμιος ήταν, που είχα το θάρρος να του μιλώ σαν αδελφό μου. Τζιαι παραπάνω ακόμα…Τα κλάματα που έκαμα όταν εσκοτώθηκε, δεν λέγονται. Πάντα όταν το θυμηθώ, κλαίω! Την ημέρα που έγινε το ολοκαύτωμα στον Μαχαιρά, ήταν Σήκωση. Τότε έμενα στην κουνιάδα μου, αφού το σπίτι μας οι Άγγλοι το είχαν σχεδόν χαλάσει.  Άλλωστε, φοβόμουν να μείνω μόνη μου σ’ αυτό, μήπως έρθουν στρατιώτες νύχτα και μας ξαφνιάσουν με τα δυο μωρά μου.

Εκεί στης κουνιάδας μου, λοιπόν, ακούσαμε από το ραδιόφωνο το θάνατο του Αυξεντίου. Εγώ έπεσα ξερή και λιπόθυμη στο πάτωμα! Συγγενείς με συνέφεραν, οπότε η κουνιάδα μου είπε:

– Κόρη, ο άντρας σου εν μέσ’ τες Φυλακές, ο δικός μου εν εις τα Κρατητήρια, εν να κλαίομεν τον Αυξεντίου τωρά;

Κι αυτό, γιατί δεν είχε ιδέα ότι ο ήρωας έμεινε πολλές φορές σπίτι μας, αφού ο γαμπρός μου δεν της είχε πει οτιδήποτε.

– Καλλύττερα να πεθάνισκα εγιώ παρά ο Αυξεντίου, της είπα. Εγιώ είμαι μια άχρηστη, αλλά τζιείνος ήταν χρήσιμος για τον τόπον! πολλά χρήσιμος!..»



 Μυριάνθη Χρίστου Αβραάμ, αγωνίστρια ΕΟΚΑ, Καλό Χωριό Λεμεσού. 

(Αρχείο Νίκου Παπαναστασίου-απόσπασμα)

nikospa.wordpress.com

3.3.2017


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου