Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Η Θεία Πρόνοια στον Aγώνα

Μέρες θρησκευτικής κατάνυξης ξεφεύγουμε από τη ρουτίνα της πολιτικής κριτικής, των αμφισβητήσεων και των αντιμαχιών και φέρνουμε στη μνήμη ώρες περασμένες κινδύνων και αποκαλύψεων της Θείας Πρόνοιας στον αγώνα ελευθερίας του λαού μας. Και η προσφυγή στον Θεό, εκείνα τα μεγάλα χρόνια, ήταν υπαρξιακή ανάγκη. Ο άνθρωπος έπαιζε κάθε μέρα κορώνα γράμματα τη ζωή του. Ξεκινούσε τη μέρα κάνοντας το σταυρό του και προσευχόμενος για τη βοήθεια του Θεού στις αναμετρήσεις με το θάνατο. Ανάβαμε ένα κερί στον Άη Γιάννη και παρακαλούσαμε την Παναγία να μας προσέχει. Και δεν έχουμε αμφιβολία πως η Παναγία ήταν μαζί μας. Όπως μια μέρα που στήσαμε ενέδρα στο υπαίθριο θέατρο Όαση, απέναντι από την τότε Πλατεία Μεταξά. Μας κυνήγησαν, πέταξα τη βόμβα, δεν εξερράγη κι η βόμβα κύλησε κάτω από τη μοναδική απλή καρέκλα στη σκηνή. Ήταν ορατή στην ακτίνα όρασης οποιουδήποτε. Δεν την είδαν οι Άγγλοι. Έφυγαν και γλύτωσα την κρεμάλα…Όμως θυμάμαι τη μαρτυρία του Γρηγόρη Αυξεντίου, όπως τη διηγήθηκε στον ακριβό φίλο Κώστα Ιωάννου, αντάρτη, από τον Πύργο Τηλλυρίας, καλή του ώρα.

Ο Γρηγόρης έμεινε σε μια σπηλιά πάνω από τον Καραβά. Ο στρατός κάλυπτε τη βουνίσια απλαγιά. Οι Άγγλοι, χωρίς να το αντιληφθούν είχαν τον αγωνιστή πολιορκημένο. Περνούσαν οι μέρες κι οι νύχτες κι ο Αυξεντίου δεν μπορούσε να διολισθήσει. Φαγητό δεν υπήρχε και διψούσε. Και την πείνα την ανεχόταν μα όχι και τη δίψα. Αφηγήθηκε στον «Νικήτα»- ήταν το επαναστατικό όνομα του Κώστα Ιωάννου:  «Ήμουνα βρε νηστικός και διψασμένος τρεις μέρες. Και την τρίτη μέρα προσευχήθηκα στον Θεό. Θεέ μου, στείλε μου λίγο νερό να σβήσω τη δίψα μου. Σηκώθηκα κι όπως φορούσα το κράνος, έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο, το κράνος κτύπησε στην οραφή της σπηλιάς! Κι άρχισε να στάζει νερό! Ο Θεός μου έστειλε βρε νερό να ξεδιψώ, να νίβομαι και να ξυρίζομαι».
Στη μεγάλη καταδίωξη στα βουνά από τα Σπήλια προς την Κακοπετριά, Δεκέμβρη του ’55, ο Διγενής με την ομάδα ανταρτών που τον συνόδευαν, βρέθηκαν σε απόσταση ανάσας από τους Άγγλους στρατιώτες και τα σκυλιά τους. Έμεναν κρυμμένοι στις λατζιές. Πλησίαζαν στο ένα μέτρο οι διώκτες κι έφευγαν. Δεν τους αντιλαμβάνονταν. Κι ο Γέρος γράφει στα Απομνημονεύματά του : «Μας φύλαγε η Παναγιά».

Στους θαλάμους βασανιστηρίων της Ομορφίτας, του Σπέσιαλ Μπράντς, των Πλατρών, της Αμμοχώστου, του Ρετ Χάουζ, όπου οι αγωνιστές δοκιμάζονταν μέρες και νύχτες από τους βασανιστές, μια λέξη ακουγόταν : Παναγία μου! Λέξη ικεσίας. Αναμένοντας τη σειρά μου έξω από το θάλαμο βασανιστηρίων ψέλλιζα όσες προσευχές ήξερα με κεντρική παράκληση στην Παναγία να με σώσει. Και κάτι ασύνηθες. Δεν με βασάνισαν.

Στο δεύτερο τόμο για την ΕΟΚΑ καταγράφω τη μαρτυρία του μ. Ρένου Δημητρίου. Συμμετείχε στη μάχη των αεροπόρων στην οδό Ονασαγόρου. Μια σφαίρα τον κτύπησε στο πόδι. Οι αγωνιστές χώθηκαν στο αυτοκίνητο διαφυγής που από τον Τρυπιώτη κατευθύνθηκε προς την Πύλη Αμμοχώστου. Λίγα μέτρα πιο πάνω οδόφραγμα πάνοπλων Άγγλων στρατιωτών. Ανέκοπταν όλα τα αυτοκίνητα και τα ερευνούσαν εξονυχιστικά. Τρόπος διαφυγής δεν υπήρχε. Αφηγείται ο αγωνιστής: « Ήμουνα αποφασισμένος να δώσω μάχη. Κρατούσα το όπλο μου γεμάτο. Πλησιάσαμε στο οδόφραγμα. Και τότε ένα νέφος μας σκέπασε κι εμάς και τους Εγγλέζους. Προχώρα είπα στον οδηγό. Περάσαμε μέσα από το νέφος και διαφύγαμε προς τον Κήπο και την Παλλουριώτισα!…
Πολλές οι μαρτυρίες αγωνιστών για την παρέμβαση της Θείας Πρόνοιας και τη σκέπη όσων κινδύνευαν από σίγουρο θάνατο. Κι άλλες μαρτυρίες αγωνιστών που γλύτωσαν την κρεμάλα από θαύμα.

Τότε, ο άνθρωπος ήταν προσηλωμένος στον Θεό και είχε θεία προστασία στους κινδύνους. Βίωνε τα θεία πάθη.Πίστευε, κι η πίστη ήταν ασπίδα προστασίας από το θάνατο. Ο λαός έδινε τις μάχες της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας προσευχόμενος στο Χριστό και την Παναγιά. Από την πίστη του αντλούσε υπεράνθρωπες δυνάμεις που κατανικούν το φόβο και αναδεικνύουν ήρωες. Στα βουνά, στις πόλεις, στα χωριά, έβλεπες καθημερινές εικόνες ευλάβειας και ψυχικής ένωσης με τον Θεό. Ο άνθρωπος ζούσε το παρατεινόμενο επί τετραετία θείο πάθος, το συνειδητοποιούσε ως δικό του κι υψωνόταν στην ηθική του καταξίωση.  Γι αυτό και τα τόσα θαύματα που προστάτευσαν τον αγώνα. Τότε, οι άνθρωποι διέτρεχαν τον έσχατο κίνδυνο και γελούσαν. Ήταν ευτυχισμένοι!

Η θεία περιφρούρηση διεκόπη όταν ο κόσμος αλλαξοστράτησε. Αλλαξε την πίστη με το συμφέρον. Τη φιλία με την αφιλία και τη διπλοπροσωπία. Άλλαξε το φιλότιμο με την αφιλοτιμία. Και κατρακύλησε στην παρακμή και την κατάπτωση…

Ο Μεγαλοδύναμος να βοηθήσει στην επάνοδο της χαράς στα κύματα των καταιγίδων.

 Γιάννης Σπανός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου